Avakai Biryani

Indyjskie kino dziecięce: Keshu (2009), Malli (1998), Chutkan Ki Mahabharat (2006)

2012-03-04T21:29:00.003+01:00

Ostatnio odkryłam na YT kanał ze sporym wyborem dziecięcego kina z Indii. Grzech byłoby nie skorzystać, zatem urządziłam sobie mini cykl filmów dziecięcych:)

Zaczęłam od Keshu - słynnego z niedawnego skandalu na Nationalach. Otóż okazało się, iż nagrodzony nagrodą dla najlepszego filmu dziecięcego 2009 roku obraz Sivana (ojca Santosha Sivana) jest prawdopodobnie remakiem kannadyjskiego Putaani Party (a remaki nie mogą kandydować do Nationali - i słusznie:P). Ostatecznie nagrodę dla Keshu więc wstrzymano. Niemniej, nawet jeśli to nie oryginalny pomysł, to jest to urocza opowieść o losach niepełnosprawnego dziesięciolatka. Tytułowy Keshu od urodzenia jest bowiem głuchoniemy (i od tegoż czasu nie ma matki), ale jest pełnym życia i energii chłopcem. Jego psoty sprawiają, iż non stop ktoś się na niego skarży (i surowy wuj wciąż go karze). Pewnego dnia do wsi Keshu przybywa jednak nowa nauczycielka, Shalini, która nie tylko nie da się 'sprowokować' wybrykom Keshu, ale także dostrzeże w nim pewien talent i przekona rodzinę do zainwestowania w specjalną edukację (czyli rozwój) chłopca. Czy inni także zmienią swój stosunek do Keshu i staną się z niego dumni? Keshu to bliska memu sercu opowieść pewnie i dlatego, że - liznąwszy nieco pracy z osobami niepełnosprawnymi - zdaję sobie sprawę jak ważne jest patrzenie na nich nie tylko przez pryzmat ich ułomności czy ograniczeń, ale widzenie w nich ich indywidualności (czy uzdolnień) i dawanie im szansy na ich rozwój.To ciepły i mądry film. Polecam:)

Po Keshu przyszła pora na Malli. Znaczy po filmie ojca na film syna, bo Malli to dzieło Santosha Sivana. Nakręcone mniej więcej w tym samym czasie co 'dorosła' Terrorystka (i ponoć oba filmy oparte są na tej samej krótkometrażówce - tak przynajmniej twierdzi IMDB, bo mi trudno znaleźć - poza imieniem głównej bohaterki - jakieś ich punkty 'styczne'). Bohaterką Malli jest pełna życia, rezolutna dziewczynka, która, chłonąc opowieści miejscowego bajarza, znajduje w jednej z nich potencjalne 'lekarstwo', które miałoby pomóc jej głuchoniemej przyjaciółce i postanawia wyruszyć w jego poszukiwaniu. Malli ma więc zupełnie inny klimat niż Keshu, bardziej oparty na świecie fantazji i, szczerze mówiąc, mnie ta forma narracji przypadła zdecydowanie mniej do gustu, a film nieco znudził...Warto jeszcze wspomnieć, iż w Malli głuchoniemą bohaterkę gra faktycznie takaż dziewczynka (jak to jest w przypadku Keshu, tego mi się niestety dociec nie udało..)

Ostatnim filmem 'z serii' była rzecz z północy. Do seansu Chutkan Ki Mahabharat zachęciła mnie Mahabharata i ludowy muzyczny teatr nautanki:) Oto do pewnej wioski przybywa z występami właśnie taki objazdowy teatr. Wystawia - a jakżeby inaczej:D - fragmenty Mahabharaty. Dziesięcioletni Chutkan jest pod wielkim wrażeniem tych spektakli, zwłaszcza przeżywa zaś podstępne knowania Sakuniego (no właśnie, jakby ktoś jeszcze nie wiedział, do czego/kogo nawiązuje tytuł najnowszego filmu Karthiego, to tu można się co nieco o Sakunim dowiedzieć:)) i - jak to dziecko - marzy o tym, by źli się 'poprawili':D Co się jednak stanie, gdy marzenia Chutkana zaczną się w kolejnych przedstawieniach spełniać? Parafrazując bodajże kabaret Potem 'cała Mahabharata na nic'?:D To trzeba zobaczyć już samemu, w każdym razie zabawa jest przednia (i nieco absurdalna:)) - choć trudno powiedzieć, żeby wszelkie konsekwencje były też koniecznie zabawne dla Chutkana... Niemniej wszystko skończy się oczywiście dobrze:) (i czyja wizytą!:D)

Podsumowując: dobre kino dziecięce to kino nie tylko dla dzieci (a czasem mam wrażenie, że twórcy tychże filmów potrafią traktować swych odbiorców poważniej niż wielu twórców 'dorosłego' kina:P).

Piękne południowe panie;D

2012-02-29T21:53:00.002+01:00

Dziś wyjątkowy dzień (jeden na 4 lata:D), to i wyjątkowa notka:) W zasadzie pewna 'zajawka' znalazła się jakiś czas temu przy okazji notki o południowych aktorach w bezwąsych wcieleniach (chodzi o ostatnią jej część:D), ale tym razem przykładów pięknych 'pań' z południa będzie znacznie więcej:D (niekoniecznie bez wąsów^^).
Część przykładów będzie też nie tylko w formie obrazkowej, ale i 'w ruchu'.

No więc zacznę od części tamilskiej:)

MaGistRa w Kadhal Vahanam

Rajinia w Panakaran (i klip)

Kamala w Avvai Shanmugi (i pokaz, co można robić w sari:D)

Vadivela

Viveka nadrabia niespecjalny gust śmiałością:D (video)

Vijaya w Priyamanavale

Vikrama w Kandasaamy (i wizualizacja:D)

Santhanama - chyba w Siruthai

Vishala w Avan Ivan (i cudne video:)

Saratha w Kanchanie

Teraz pora na telugowe wcielenia:) Starsze tylko w wersji video:

Oto ANRa:

Shobhana Babu:

Chiranjeeva w Chantabbai (klip:D)

Naresha w Chitram Bhalare Vichitram (video)

Rajendra w Madam (wizualizacja:D)

Allu Arjuna w Gangotri

Z molly tylko jeden przykład, ale za to jaki!!

Dileepa w Mayamohini (premiery jeszcze nie było)

A to chyba rzecz z kina kannada:

Prakasha (nie wiem dokładnie z czego:(). I druga próbka.

Prawda, że wszystkie piękne?^^

Sporo przykładów wzięłam stąd i stąd.

Mee Sindhutai Sapkal (2010) - 'Bóg nie mógł być wszędzie, więc stworzył matkę'

2012-02-24T19:22:00.004+01:00

Tytułowa Sindhutai Sapkal to postać prawdziwa. Nazywana bywa Matką Sierot czy Matką Teresą z Maharasztry. Oparty na napisanej przez nią biografii film Anantha Mahadevana (tego, co mi tak niedawno 'podpadł' Red Alertem:P) opowiada - jak się pewnie nietrudno zatem domyślić - historię jej życia. Ujętą w formie wspomnień podróżującej po raz pierwszy samolotem (do Stanów, na pewną konferencję) starszej już bohaterki. Jak doszło do tego, że pochodząca z biednej rodziny Chindi, która marzyła o nauce, ale została wcześnie (i mało szczęśliwie) wydana za mąż stała się ostatecznie Sindhutai Sapkal - kobietą, która potrafiła zapewnić dach nad głową i lepszą przyszłość wielu sierotom? Jak maltretowana, a w końcu wyrzucona przez męża z domu w 9 miesiącu ciąży (za sprawą pewnych plot zaczął powątpiewać w swe ojcostwo, swoją drogą scena porodu w stajni to jedna z robiących największe wrażenie w filmie) kobieta znalazła w sobie tyle siły, by 'powstać' i jeszcze pomagać innym? A może właśnie dlatego? Gdy po latach spotka znów męża, podziękuje mu, stwierdzając, że paradoksalnie właśnie to wyrzucenie z domu otwarło jej 'drogę do szerokiego świata'.. Ale czy mu wybaczy?

Prawdziwa Sindhutai na premierze audio

Postać głównej bohaterki odgrywana jest aż przez trzy aktorki: małą Chindi gra Pranjal Shetye, starszą już Sindhutai - Jyoti Chandekar, natomiast przez większość ekranowego czasu widzimy w tej roli - świetną - Tejaswini Pandit (która gra 'środkową' wiekowo postać). Dopiero po seansie, sprawdzając obsadę na Wiki, dotarło do mnie natomiast, iż jej okrutnego męża zagrał - znany mi wszak z Jogwy - Upendra Limaye. Ciekawe, czy gdybym rozpoznała go wcześniej obdarzyłabym jego bohatera równie silna antypatią?:P (w końcu po tamtym filmie mam sporo sympatii do tego aktora). Film zrealizowany jest dość prosto, co ułatwia wczucie się w pokazane realia zwyczajnego życia (za co ogólnie bardzo cenię kino marathi).

Problemem różnych filmowych biografii bywa chyba zbytnio 'hagiograficzne' podejście do bohatera. Mee Sindhutai Sapkal też nie jest od tego zupełnie wolne, niemniej z pewnością ten portret 'zwykłej-niezwykłej' kobiety zasługuje na uwagę (choćby tylko ze względu na jakże fascynującą scenę, gdy to bohaterka publicznie, ze sceny, oświadcza, iż modli się tylko do Krishny, a nie do Ramy - bo przecież ktoś, kto potraktował tak własną żonę nie może być bogiem!).

Na koniec trailer filmu (który, dodam jeszcze, zdobył trzy National Awards: za scenariusz, dla playback singera i specjalną nagrodę jury) - z angielskimi napisami:

Alfabet zakochanego w Meksyku: Jean-Claude Carriere

2012-02-13T23:05:00.002+01:00

Są trzy Meksyki. Jest ten sprzed konkwisty, wspaniały i brutalny, którego symbolem jest mityczny stwór, Quetzalcoatl, pierzasty wąż. Jest Meksyk hiszpański i katolicki, który przetrwał trzy stulecia. Ten przyjął za swój symbol Najświętszą Panienkę z Guadalupe, litosierną, wszędzie widoczną oficjalną patronkę kraju. I jest Meksyk nowoczesny, który wyłonił się najpierw z wojen o niepodległość, a później ze słynnej rewolucji. Jego symbolem jest Zapata, chłopski bohater, człowiek sprawiedliwy, którego rozstrzelano. To trzy powody, by kochać Meksyk. Zrodzony z jedynego w dziejach spotkania dwóch kontynentów, jest łagodny i gwałtowny, uśmiechnięty i zamaskowany, antyczny i awangardowy. Jest krainą sprzeczności, światem zmąconym, zmieszanym, z którego zrodzi się może nowy wiek.

W Meksyku wesołość jest melancholijna a uśmiech groźny. Meksyk jest antyczny i awangardowy, oczywisty i skryty, folklorystyczny i niemy, wierzy bardziej w świętych niż w Boga. Bogactwo jest tu równie widoczne jak ubóstwo. Jest to miejsce przyjemne do życia, a zarazem nawiedzane przez zbrodnię, która jest tu tak zwyczajna, że aż niewytłumaczalna. Etykietki spadają nań ulewą. Spróbujmy, podczas tej długiej włóczęgi, prześlizgnąć się między kroplami. [z wstępu autora]

..czyli kolejna (po Alfabecie zakochanego w Indiach) 'alfabetyczna' gawęda Carriere'a, którego do Meksyku 'ściągnęła' głównie współpraca z mieszkającym tam przez lata Louisem Bunuelem. Ale Carriere pisze nie tylko o kontaktach z wielkimi ludźmi filmu (choć także - i są to naprawdę smakowite relacje, notabene z książki można się także dowiedzieć, iż był czas, gdy Meksyk był jednym z największych światowych potentatów filmowych!), ale - podobnie jak przy Indiach - dzieli się ogólnie swą fascynacją kolejnym niezwykłym, jakże bogatym kulturowo i historycznie (bo tym razem jest też więcej o historii - od konkwistadorskich podbojów, aż po rewolucyjne przewroty) krajem. Krajem - jak wskazuje już cytowana wyżej przedmowa - wielkich kontrastów i sprzeczności, krajem trudnym do 'ogarnięcia' i może i przez to tak fascynującego (swoją drogą to dość podobnie jak przy Indiach, prawda?:D Zresztą podobieństw jest więcej - trudno choćby, żeby człowiekowi choć trochę obznajomionemu z indyjskim południem nie zabrzmiał znajomo kult maczo, którego ważnym wyróżnikiem jest obowiązkowe posiadanie wąsów^^). Napisana ze swadą książka to bardzo wciągająca lektura i - też podobnie jak przy Indyjskim alfabecie - ilość przekazanej wiedzy okazuje się trudna (czy wręcz niemożliwa) do pełnego ogarnięcia już po pierwszym przeczytaniu:P To może więc być dla czytelnika pierwszą 'groźbą' - że trzeba będzie do tej książki wracać^^ Drugą natomiast stanowić może fakt, że koniecznie zachce mu się pojechać do Meksyku:D (tak jak wcześniej do Indii).

Wchodząc w dorosłość: 'Sneha Geetham', 'Life before wedding' (LBW) & 'Thakita Thakita' (2010)

2012-02-11T22:34:00.004+01:00

Od paru lat w kinie telugu można zauważyć całkiem prężny nurt filmów, które nazwałabym 'młodzieżowymi' - skierowanych do młodych, raczej wykształconych ludzi i o takowych opowiadający. Czyli historie o wchodzeniu w dorosłość właśnie. Za prekursora tego typu kina można chyba uznać Teję, który w 2000 roku zrobił furorę debiutanckim, opowiadającym historię pary nastolatków zmuszonych radzić sobie z problemem nieplanowanej ciąży, Chitram, ale prawdziwy rozkwit nastąpił kilka lat później, po megasukcesie Kammulowego Happy Days z 2007 roku. Odtąd twórcy regularnie produkują filmy skierowane do tego targetu odbiorców:)

I właśnie ‘Sneha Geetham’, od którego chcę zacząć tę notkę często określane jest przez recenzentów jako pewnego rodzaju sequel Happy Days:) O ile tamten film opowiada o koledżowych latach pewnej grupy przyjaciół, o tyle tu akcja rozpoczyna się, gdy bohaterowie ów koleż właśnie kończą. I teraz muszą wkroczyć w naprawdę dorosłe życie. Podejmując niełatwe decyzje: czy raczej ryzykować podążając za swymi marzeniami, czy bardziej podporządkować się 'rozsądnym' pomysłom (najczęściej planom rodziców) na dalsze życie. I tyczy to zarówno wizji w kwestii przyszłej kariery zawodowej, jak i życia uczuciowego (wszak rozmawiamy o kulturze, w której nadal dość powszechne są aranżowane małżeństwa). Mnie z całej grupki najbardziej chyba urzekła historia marzącego o kręceniu filmów Arjuna (nie tylko dlatego, iż przy okazji można było zawrzeć tu trochę okołobranżowych smaczków, ani że tę rolę gra Sundeep Kishan, którego karierze bardzo kibicuję, ale jakoś po prostu najbardziej się tym wątkiem przejęłam - choć przyznam że jednak wkurzył mnie finał/pomysł na 'podsumowanie' tego wątku...) oraz drugoplanowa postać pełnego życia bohatera granego przez Krishnudu, który postawia 'nie dorastać', znaczy planowo z roku na rok nie zdaje końcowych egzaminów i 'zimuje' w koleżu. Sneeha Geetham nie dorównuje HD, ale to miłe 'oglądadło' na relaksujący wieczór:)

Niestety tego samego nie mogę powiedzieć o kolejnych tytułach:(

Zrealizowany przez debiutanta ze Stanów, a opowiadający dwie historię uczuciowych 'trójkątów' młodych ludzi (jednego w Stanach, a drugiego w Indiach) Life Before Wedding znudził mnie na tyle szybko, że nawet trudno mi coś konkretnego na jego temat napisać. A ponoć w AP się podobał (i nieźle sprzedał) i naprawdę oczekiwałam czegoś w miarę świeżego i interesującego.

Równym rozczarowaniem (choć może bardziej - sądząc po recenzjach - spodziewanym) był producencki debiut Bhoomiki Chawli - Thakita Thakita. Tu z kolei może ambicje nazwijmy to 'społeczne' (przesłaniowe) tej koledżowej opowieści były i zacne, ale efekt wyszedł niestety podobny jak przy ostatnim filmie Vishwantaha, znaczy kiepski, a moja radość skończyła się w sumie przy początkowych cameach przedstawiającego grupkę młodych bohaterów Naga i Anushki. Szkoda, bo bardzo lubię Bhoomikę i dopinguję jej ambitnym zawodowym pomysłom...

Można by uznać końcowy bilans tego cyklu za mało optymistyczny i zachęcający, ale i tak cieszy mnie, że w AP powstaje i takie kino - o młodych i skierowane do młodych, no i bez starowych dzieci (czyli z szansą na filmowe debiuty dla outsiderów).

Czekając na filmy Indrajitha...

2012-02-07T21:23:00.002+01:00

Od czasu do czasu robię sobie taki przegląd najbliższych południowych premier, na które warto czekać:) (sprawdzam je choćby tu). No i tym razem wyszło mi, że na mojej liście 'czekam na' dominują projekty z udziałem Indrajitha:D A wcale nie było to takie planowane (w sensie, żebym specjalnie zwracała uwagę na każdy film, w którego obsadzie się znajduje:D). Postanowiłam więc je razem zebrać (i się podzielić:)), ale zanim przejdę do tych wyczekiwanych rzeczy, może słów kilka o samym Indrajicie (zaczerpniętych z mojego 'wstępniaka' na forum:))

W 'City of god'

Prywatnie z rodziną:)

Indrajith Sukumaran to syn aktorskiego małżeństwa z Kerali: Sukumarana i Malliki, a starszy brat bardziej popularnego i u nas i tam Prithviraja. Znaczy aktor 'z rodowodem'^^ Aktor, bo nie jest gwiazdą. Dzięki temu pewnie nie boi się ról drugoplanowych, negatywnych i ogólnie w ich wyborze zdaje się nie zważać tak na względy komercyjne jak ci, którzy chcą być 'starami';P Sporo zdaje się zawdzięczać Lalowi Jose, - zagrał do tej pory u niego bodajże 7 razy. A naprawdę przełomowy dla Indrajitha okazał się nie tak dawny 'Nayakan', w którym to zagrał główną rolę: tancerza kathakali, który wkracza na ścieżkę zemsty... (potem wystąpił też - wspólnie z bratem - w kolejnym projekcie tego samego reżysera - 'City of God').

A teraz na jakie jego filmy czekam:)

Karmayogi (najdłużej chyba wyczekiwane, bo coś nie może się dopchać do kin:/), czyli - napisana przez scenarzystę od Kaliyattam - keralska adaptacja Hamleta, w której Indrajith zagra i głównego bohatera i jego ojca!

Nagrodzona Nationalem dla najlepszego filmu molly 2011 roku klimatyczna opowieść o pewnej podróży - 'Veetilekkula vazhy: : The Way Home':

'Ee Adutha Kalathu', czyli wyglądająca po trailerze dość świeżo i realistycznie historia szóstki bohaterów z różnych warstw społecznych.

'Aakashathinte Niram' - kolejny wspólny film braci u tego samego rezysera co VV:)

Oraz chyba raczej wiejskie (i po fotkach sądząc urocze:)) 'Mullamottum Mundirichaarum':

Niech to teraz tylko ładnie wchodzi do kin.. A potem na dvd:)

Gwiazdy kina tamilskiego lat 90 w zrealizowanym w dobę 'Suyamvaram'(1999)

2012-01-30T21:16:00.005+01:00

Po odświeżeniu sobie keralskiego multistarrera postanowiłam się w końcu zapoznać i z tamilskim. Choć nie jest on dokładnie tej samej rangi, bo jednak tych największych (wówczas i dziś) tamilskich starów, czyli Kamala i Rajiniego, w nim właściwie nie było:) Właściwie, bo w samym filmie nie grali, ale jednak można ich przez chwilę zobaczyć - w pokazywanym w czołówce filmu jego uroczystym muhuracie:)

Bo i był to projekt szczególnej rangi - nie tylko ze względu na udział wielu znanych aktorów, ale także na czas jego realizacji - otóż film został nakręcony w niecałą dobę (i trafił z tego powodu nawet do księgi rekordów Guinnessa). Było to możliwe dzięki pracy aż kilkunastu ekip reżysersko-technicznych naraz (które kręciły różne sceny z poszczególnymi bohaterami:)) Sama fabuła nie była więc tu taka najważniejsza...
Punktem wyjścia są obchody 60 urodzin seniora rodu, Kuselana:

Vijayakumar i Manjula (w realu także prawdziwe małżeństwo)

Prócz 9 własnych dorosłych już dzieci - o których więcej za chwilę....

mamy jeszcze rodzinnego lekarza (Napoleon)...

oraz wiernego sługę 'jak syna'(Parthiban)

W trakcie uroczystości 'głowa rodziny' poważnie zaniemaga...

... a jego wielkim marzeniem jest zdążyć jeszcze zobaczyć śluby wszystkich swoich dzieci:D (znaczy spełnić ostatni ojcowski obowiązek^^). Rodzina jest bogata, więc poszukiwania odpowiednich kandydatów (tek) przybierają szeroko zakrojony charakter (ogłoszenia w gazetach i takie tam), a - gwoli zwiększenia zainteresowania - wybranym w selekcji osobom obiecuje się też solidne posagi^^


trudno więc się dziwić, że kolejki wyglądają tak:D

A selekcję prowadzą Bhagyaraj (znany reżyser) i Urvashi:)

Tyle iż większość dzieci sama już sobie kogoś wybrała, ale boją się przyznać do tego rodzicom. Ich wybrańcy decydują się zatem za wszelką cenę przejść pomyślnie owe 'przesłuchania'...Oto więc owe pary:) Najpierw trójka synów Kuselana:

Satyaraj zakochał się w Cygance Khusboo:)

Prabhu Ganesan w słabo mówiącej po tamilsku sprzątaczce Aishwaryi

Abbas w 'ostrej' i sfeminizowanej Heerze

A teraz córki Kuselana:

Kasturi kusi Pandiarajana przede wszystkim pożyczkami gotówki:D

Maheshwari i Vineeth głownie się w siebie wpatrują i wzdychają:P

Livingstone nie bardzo wierzy, że ma szansę u Preeti...

Uczucie Roji i Prabhu Devy jest pełne 'iskr' i kłótni:)

Rambha zdała się faktycznie na wybór 'z selekcji'... i trafiła na roztargnionego doktora Karthika:D

Czy podobną szansę ma też niepełnosprawna, ale ambitna Suvalakshmi?

Gdy sprawa zdaje się zmierzać w dobrą stronę pojawiają się jeszcze pewne komplikacje innego typu i wtedy do akcji wkracza ktoś, kogo się akurat nie spodziewałam (znaczy udziału nie doczytałam:D)

...a widok (a zwłaszcza głos) Arjuna jest zawsze miłą niespodzianką:)


No i oczywiście następuje happy end, czyli wieeelka szczęśliwa rodzina:)

I na koniec jeszcze raz wszyscy w 'weselnym klipie':)

Ogólnie fabularnie nic wyjątkowego, ale w sumie miły niezobowiązujący (a i jak widać dość poznawczy) seans:)

Ps.. ups, bo zapomniałabym o jeszcze jednym szczególnym SA w filmie:)

MGRa też zawsze miło zobaczyć:) (pani niestety nie poznaję:()

Keralski gwiazdozbiór w 'Twenty:20'

2012-01-28T20:32:00.001+01:00

Czyli jeden film, w którym można poznać prawie wszystkich ważnych aktorów z owego kina:D (no, przynajmniej facetów:)) Dlatego go sobie powtórzyłam - bo poprzednio coś za mało ich wychwyciłam:D (niektórzy mają tylko malutkie epizody).

No więc tak:

Panowie M rozmawiają przez kratę:D

I przez telefon (piorą się też i to jak!:D)

Adwokat kontra prokurator (czyli rozpoznany tym razem Lal):D

I kontra Manojowa szuja.

Zresztą jego rodzinka ogólnie paskudna była (w środku Siddique)...

Choć jej głową był szanowany emerytowany sędzia (Madhu)

A najgorszy był chyba wnuczek - Indrajith...

Prithvi oraz Jayasurya i Kunchacko pojawiają się tylko w klubowym klipie (z Nayan)

Suresh Gopi i Mukesh (poniżej) paradują w mundurach (czasem niepełnych^^)

A Jayaram jest tu uroczym doktorem (i wykładowcą:))

Na którego czyha Kalabhavan Mani...

Biju Menon próbuje namierzyć na radar prującego autem Mamuta:D

Na moment (ale ważny) miga też Sreenivasan

Sai Kumar jest ministrem:)

Dileep (oczywiście) robi za amanta:P

Bhavana leży w śpiączce...

A Gopika prasuje Mamutowi koszule....

Kavya Madhavan i Sukumari grają oszustki... (tu z Jagathym Sreekumarem)

A Salim Kumar - niestety - udającego kucharza idiotę...

Innocent też - znaczy idiotę, nie kucharza (bo on był służącym..)

I niewątpliwe nadal niektórych pominęłam...

Galeria komików

Niepełnosprawni bohaterowie w kinie indyjskim - cz IV: chorzy na Alzhaimera i schizofrenię

2012-01-17T22:03:00.001+01:00

Po dłuuugiej przerwie wracam do rozpoczętego dawno temu cyklu przedstawiającego filmy indyjskie, których bohaterami są osoby z różnego rodzaju niepełnosprawnościami. W dzisiejszym odcinku dwa wyjątkowo trudne (także dla otoczenia tych osób) schorzenia powodujące pewnego rodzaju rozpad tożsamości i zaburzające kontakt (relacje) ze światem zewnętrznym: choroba Alzhaimera i schizofrenia. Kolejność jak zwykle chronologiczna (datami powstania filmów).

Choroba Alzhaimera

Anupam Kher w hindi Maine Gandhi Ko Nahin Mara (2005)

Mohanlal w filmie molly Thanmathra (2006)

Kajol w hindi UMAH (2008)

Schizofrenia

Atul Kulkarni w marackim Devrai (2004)

Vadde Naveen w telugowym Naa Oopiri (2005)

Konkona Sen Sharma w bengalskim 15 Park Avenue (2006)

Kangana Ranaut w hindi Woh Lamhe (2006)

Jak widać wszystkie przykłady pochodzą z ostatniej dekady. A może ktoś kojarzy jakiś wcześniejszy?

edit: Ha, mam!

Smita Patil w Arth (1982)

Filmowe głosy w ważkich problemach społecznych: 'Shikshanachya Aaicha Gho!' (2010) i 'Puttakkana Highway' (2011)

2012-01-13T22:18:00.002+01:00

Nie robię tego specjalnie, tak po prostu wychodzi, że oglądane przeze mnie godne uwagi zeszłoroczne filmy (znaczy pochodzące z różnych zestawień best of, nagradzane itp) układają się w pewne mini-ciągi:D Tym razem były to trzy filmy społeczne (o pakistańskim Bol napisałam tutaj). Kusił mnie też podtytuł: 'nie tylko Aamir robi takie filmy':P (porusza takie tematy). Czemu? Zobaczycie za chwilę:)

Pisanie o marackim Shikshanachya Aaicha Gho! (czyli 'do diabła ze szkołą':P) rozpocznę może od pokazania jego trailera (bo zawiera on także pochodzący z czołówki filmu fascynujący manifest, który już na wstępie dobrze sugeruje widzowi jakie jest przesłanie filmu :D)

Bohaterem filmu jest wychowujący samotnie dwójkę dorastających dzieci Madhukar. Marzy, że zwłaszcza syn, Shrinivas, ukończy dobrą szkołę i dostanie potem dobrą pracę. Ale Shrinivas ma zdecydowanie większy talent (i bardziej przykłada się) do krykieta niż do 'wkuwania' szkolnej wiedzy. Wprawdzie trener chłopaka próbuje ojcu tłumaczyć, że na grze w krykieta też można zbudować niezłą karierę, ale Madhukar wie swoje: dyplom to podstawa. W końcu dochodzi do tragedii...Czy ona otworzy ojcu oczy (i na co)?

Hmmm...szlachetne intencje twórców (reżysera Mahesha Manjekara- który nie odmówił sobie także zagrania w filmie niewielkiej rólki lekarza) rozumiem i doceniam (z tego, co pokazano w filmie indyjskie i polskie szkoły, czy szerzej: systemy nauczania, mają sporo wspólnego), ale miałam z tym filmem jednak pewne problemy. Wytykający wady systemu edukacji ojciec zdawał mi się może nie całkiem najodpowiedniejszą do tego osobą - trudno mi było się w pełni solidaryzować z jego (słusznymi, jak najbardziej) postulatami z kołaczącą cały czas w tyle głowy myślą, że sam absolutnie nie jest bez winy, a w ten sposób próbuje chyba i ją od siebie oddalać. A przecież presja wywierana na dzieciach bierze się nie tylko ze strony szkoły, ale także - a może nawet bardziej - z wymagań rodziców (którzy żądają owych 'wyników', czyli jeszcze tę presję zwiększają). Wprawdzie zakończenie zdaje się przesuwać akcent właśnie na tę, ważniejszą moim zdaniem kwestię, że wszelkie zmiany należy zaczynać od siebie, swego podejścia, akceptacji, ale jednak pewien zgrzyt mi tu został. I chyba wolałabym nieco subtelniejsze (mniej 'dydaktyczno-manifestujące') podejście do tematu (nie oglądałam '3 idiots' ale zdaje się, że miałabym z nim pewnie podobny problem). I czekam teraz na poruszający podobną tematykę film Prakasha (znaczy Dhoniego).

Kolejny film - nagrodzone Nationalem dla najlepszego filmu kannada Puttakkana Highway - to właśnie Prakashowa, poruszająca z kolei ważką tematykę postępu cywilizacyjnego i jego wpływu na losy zwykłych mieszkańców wsi, produkcja. Przez zapadłą wieś ma przechodzić jedna z nowych autostrad. Niektórzy mieszkańcy widzą w tym szansę na swoja lepszą przyszłość.. (nowe miejsca pracy itp). Ale nie Puttakka (którą poznajemy na początku błąkającą się po ulicach..). Ona - wysiedlona już kilka lat wcześniej z innego miejsca z powodu budowy tamy- chce teraz tylko ocalić swoją ziemię. Bo to jest coś 'jej', a poza tym to w tej ziemi został pochowany jej mąż. Niestety, dowiaduje się, że trasa autostrady 108 ma przechodzić przez jej grunt...Czy uda się jeszcze coś w tej sprawie zrobić? (przekupić kogoś? wpłynąć na zmianę trasy? - tu zobaczymy 'w akcji' i samego Prakasha).

Reżyser pokazuje nam świat, w którym nikogo (a na pewno nie osoby posiadające jakąś władzę: biznesmenów, polityków, urzędników czy też media) nie interesują losy zwykłych prostych wieśniaków, a tylko własne partykularne interesy. I - w odróżnieniu od choćby oglądanego przeze mnie nie tak dawno Peepli live - ten film porusza. I budzi współczucie dla przejmująco zagranej przez Shruthi głównej bohaterki. I, choć nie daje za wiele nadziei, pokazana siła kobiet budzi szacunek.

I może jeszcze próbka muzyczna (bo trailera na YT nie znalazłam):

Gatunkowe schematy i co z tego wynika: Golconda High School i Payanam (2011)

2012-01-07T22:24:00.004+01:00

Postanowiłam napisać 'zbiorczo' o dwóch obejrzanych ostatnio filmach, które łączy fakt, iż są one dość czystym kinem gatunkowym (a nie masalowym, czyli mieszanką różnych 'elementów gatunkowych i komercyjnych'). W związku z tym oba były traktowane tam jako pewnego rodzaju eksperymenty (przedsięwzięcia jakoś tam bardziej ryzykowne:P), choć z punktu widzenia zachodniego widza to dość znany schemat: w jednym przypadku kina sportowego, w drugim - katastroficznego?

Golconda High School (w reżyserii znanego wcześniej z takich rzeczy jak Nationalowy Grahanam czy Ashta Chemma Indragantiego) to historia pewnej szkoły z tradycjami i niepewnym dniem dzisiejszym. Jeden z członków zarządu szkoły wpada więc na genialny pomysł: żeby na szkolnym boisku wybudować laboratorium do zajęć informatycznych. Znaczy tak z duchem czasu (i patrząc w przyszłość). Niezadowolony z pomysłu dyrektor postanawia udowodnić, że boisko nadal ma sensowne zastosowanie i sprowadza dawnego absolwenta szkoły (który grał tu z sukcesami w krykieta), by - po latach przerwy - doprowadził znów szkolną drużynę do zwycięstwa w międzyszkolnych rozgrywkach. Czy ktoś wątpi jakim efektem się to 'wyzwanie' zakończy?:D No raczej chyba nie, niemniej GHS to naprawdę nieźle oglądający się film.

I pisze to osoba, która nic nie rozumie z krykieta(:P), za to mogła się skupić na różnych innych 'rozgrywkach', takich bardziej psychologicznych:) Bo tak naprawdę praca owegoż trenera okazuje się bardziej robotą psychologa, niż czysto 'techniczną'- chodzi po prostu o to, by chłopaki (standardowo mieszanką różnych typów postaw i motywacji) uwierzyli w możliwość sukcesu, a punktem kulminacyjnym filmu jest bardziej nie tyle sam wynik finałowego meczu, a moment, w którym coś to ich wiarę i zaufanie podkopie...Oczywiście film ma i swoje wady (przede wszystkim niepotrzebnie 'dopięty' wątek romansowy trenera z nauczycielką matematyki - choć Swati bardzo lubię:) no i - też chyba dość typowe w ramach konwencji takiego kina elementy dydaktyczne) ale jak wspomniałam oglądało mi się go przyjemnie i udział dobrze grającego Sumantha miał tu też swoje znaczenie (rany, jak można tak dobrze wyglądać chodząc głównie w dresach??:O)

Drugi film, Payanam - najnowszy obraz tamilskiego reżysera Radhy Mohana (Mozhi czy Abhiyum Naanum) to z kolei opowieść o porwanym samolocie. Oparta ponoć na prawdziwych wydarzeniach rzecz rozpoczyna się standardowo przedstawieniem nam wybranych pasażerów owego feralnego lotu, po czym następuje ujawnienie się terrorystów (z podłożonym w toalecie ładunkiem wybuchowym), żądanie okupu i uwolnienia ich lidera, no i dalsze próby radzenia sobie owych pasażerów, personelu samolotu oraz zawiadomionych jednostek ochrony (antyterrorystycznych) z zaistniałą sytuacją. W zasadzie tez dość łatwo przewidzieć, jak się to wszystko skończy, z tym że o o ile w GHS znalazłam - 'po drodze' do wiadomego końca- emocje, z którymi mogłam się jakoś zidentyfikować, tu niestety tego mi zabrakło:/ Jakoś oglądałam to wszystko 'na zimno', nie kibicując specjalnie nikomu (za to denerwując się na bardzo schematycznie pokazane postaci terrorystów i dziwne wstawki z katolickim księdzem) i może tylko parę momentów wzbudziło moje żywsze reakcje (świetna scena z 'wybuchem' Prakasha!- który tu i gra i jest współproducentem filmu). Nag był ok, ale trudno mi coś więcej o jego postaci napisać. Plus za brak romansowych 'wstawek' i piosenek (oraz świetne plakaty do filmu), ale to jednak chyba dla mnie, jako zwykłego widza, który lubi ekscytować się filmami (jak choćby oglądając oparty na podobnym schemacie Lot 93) trochę za mało....

Moje muzyczne oczarowania AD 2011

2012-01-05T21:22:00.002+01:00

rzecz była pierwotnie publikowana w częściach na fb

Koniec roku sprzyja podsumowaniom. Jako, iż na te filmowe jeszcze za wcześnie (trzeba poczekać jeszcze parę miesięcy, aż łaskawie powychodzą na dvd:/) na razie zajmę się muzycznymi:) Wybór - jak wskazuje już tytuł zestawienia - wielce subiektywny:)

Na dobry początek coś skocznego i powszechnie u nas znanego (czyli z bolly:D)- Darrrling:

Jagoo, czyli motywująca telugowa piosenka z Sumanthem, jako pracującym z małolatami trenerem krykieta:

Na liście moich oczarowań ad 2011 nie mogło zabraknąć śpiewającego Dhanusha. Lubię barwę jego głosu:) Ale nie, nie będzie to Kolaveri:D

Jeszcze inne muzyczne klimaty i kino mallu (Nationalowe zresztą):

Tym razem nie pojedynczy klip ale proma całej ścieżki dźwiękowej:) Bo primo: Rajanna to świeża premiera, więc dostępne są tylko króciutkie zajawki, nie całe klipy, a secundo - podoba mi się w sumie cała ścieżka (choć może najbardziej jednak Girugadu- to ten kawałek, który zaczyna się widokiem koguta:D). Keeravani naprawdę się spisał i skomponował coś 'innego', a urzekającego:

I coś z filmu tamilskiego, na dvd z którym baaardzo się nie mogę doczekać. A skoro zrobiłam już precedens przy Rajannie to teraz też nie skończę na jednej piosence:P (zwłaszcza, że w tym klipie jest jedna para bohaterów (znana z AB Bindu Madhavi i Karthik Kumar), a w drugim będzie druga (Nani i Nithya), no i klimatycznie utwory się różnią - a oba świetne:))

I pora na coś energetycznego i totalnie odjazdowego:) Szalejący Disco Dancer, znaczy ten...no Prithvi:D

I z kolei coś spokojniejszego - na wyciszenie. Z Gangaputrulu - telugowego filmu o rybakach:

(tak naprawdę najbardziej to lubię jeszcze inną piosenkę, ale niestety owejże na YT nie znalazłam, więc mogę wrzucić tylko w formie audio)

I znów coś bardziej energetycznego (i niegrzecznego^^). U nas furorę zrobił raczej utrzymany w podobnych klimatach OST z Delhi Belly, moim zdaniem ten Shorowy wcale nie jest gorszy:) (tyle, że nie jest to produkcja Aamira, wiec przebicie medialne nie to:P)

I drugi, klimatyczniejszy kawałek ze Shora:

Czy w jakimś moim muzycznym zestawieniu mogłoby zabraknąć Illayraji? No nie mogłoby:D W zeszłym roku Maestro skomponował fantastyczny OST do Sriramarajam (nawet lecącym zwykle na stajla Telugom się bardzo podobał:P) Dość powiedzieć, że naprawdę czekam na mitologiczny(!) film z Balakrishną (!!!) w roli głównej. Oto siła muzyki Mistrza:) (ok, nazwisko reżysera i moja ulubiona część Ramajany też ma pewne znaczenie:D tylko kolorki trzeba będzie pewnie podkręcić:P)

I tamilska piosenka, która gości w moim odtwarzaczu od dawna, ale dopiero teraz zobaczyłam klip:D I well.. nie ma jak męskie podwijane lungi^^ I kto by pomyślał, że 'praca u podstaw' potrafi wyglądać tak zachęcająco:D Czyli Adikuthu:

I na koniec pożegnam się dostojnie - Vishwanathem śpiewającym Balasubramaniyanem^^ Harikathę:) (ha, dzięki temu soundtrackowi się dowiedziałam, że coś takiego jest i co to:D)

Znaczy miniony już rok muzycznie uważam za udany:) I czekam na nowe oczarowania:)

Gwiazdorski klip

2011-12-30T19:59:00.000+01:00

Na zakończenie roku w hucznym stylu klip z tamilskiego filmu KO, do udziału w którym to reżyserowi udało się zaprosić naprawdę sporo znanych twarzy:) Ile z nich rozpoznajecie?

Pilla Zamindar (1980), czyli podwójny ANR i stylowy Mohan

2011-12-23T22:37:00.000+01:00

Well... od czego by tu zacząć? Od tego, że to nie jest dobry film? No nie jest. W zasadzie nie mam pojęcia, czemu z wielu starszych filmów akurat ten doczekał się zaszczytu opatrzenia angielskimi napisami. Rzecz jest typowo masalowa i to w takim absurdalnym, oldschoolowym stylu. Ale jak się już człowiek z tym pogodzi i wyłączy mózg to może się choć trochę ubawić:) Przynajmniej ja to zrobiłam, a pomogły mi w tym i stylizacje bohaterów. Na czym zamierzam się teraz skupić:

Oto bohater (ANR) - dziarski (i 25letni^^) mechanik samochodowy

Oczywiście panny na niego lecą - tę akurat zauroczył udawaną próbą gwałtu^^

Ale czasem co za dużo to niezdrowo:P

A, bo pojawił się i ANR w drugim wcieleniu (nieznanego dziadka pierwszego^^)

Dziadek ma swoje lata, ale duchem jest młody - oto 'basenowe' intro^^

Nie stroni też od uroków życia, znaczy używek:D

Nic dziwnego, że nie tak łatwo go przestraszyć:D

A skoro wnukowi (znaczy Mohanowi Babu) zależy na jego kasie..

...więc wynajmuje do dobrego 'załatwienia' sprawy młodszego ANRa

Bo sam dziadek jest wobec wnuka-szaławiły dość nieufny.

A potem zaczynają się różne podchody...

Nietrudno się chyba domyślić jak zakończone:D

Bo tylko jeden wnuk może być prawdziwie godny zaufania:P

Choć knujący ma i swoich popleczników...

Ale i tak najważniejszy był dla mnie cudny styl młodziutkiego Mohana*.*

Tak, tak... to On, czyli hołd dla geniusza

2011-12-22T17:09:00.004+01:00

Dokładnie 10 lat temu odszedł Ktoś Wielki i Wyjątkowy. Dla jednych przede wszystkim lider Repubiliki, innym kojarzy się bardziej jako Obywatel GC czy też Grzegorz z Ciechowa, albo po prostu - Grzegorz Ciechowski...

W hołdzie dla przedwcześnie odeszłego geniusza stricte personalny wybór jego utworów. Z przewagą Obywatela GC, bo to chyba najbliższe mojej wrażliwości i najbardziej mnie dotyka..Nie wiem czy dziś jeszcze ktoś potrafi pisać tak fantastyczne, głębokie teksty. Ważne i piękne teksty...

I na koniec smaczek, czyli Blah, blah^^

Odszedł przedwcześnie, ale przecież wciąż jest z nami. W swojej muzyce. Na zawsze:)

Karnatyka w kinie mallu

2011-12-14T18:00:00.001+01:00

Niedawno pisałam o swoich doświadczeniach z pierwszym kannada filmem ozdobionym muzyką karnatyczną i wspominałam przy okazji o swych poprzednich spotkaniach z taką muzyką - w filmach z innych południowych kinematografii. W kinie telugu to przede wszystkim twórczość Vishwanatha, natomiast w mallu Sibi Malayila. Ostatnio znalazłam jednak więcej przykładów filmów mallu z tego rodzaju muzyką, więc postanowiłam jakoś to razem zebrać:)

Zacznę może od przykładów z tych filmów, które już widziałam:

High Highness Abdullah (1990 rok), czyli urocza baśń-nie-baśń:

Bharatham (1991rok) - opowieść o muzyce, rodzinnych relacjach i nałogach:

A teraz te, których istnienie dopiero ostatnio odkryłam:

także Malayilowy Kamaladalam(1992 rok), czyli Mohanlal nauczycielem klasycznym:

Oraz film Padmarajana, bez znanych nazwisk w obsadzie - Njan Gandharvan (1991 rok):

Strasznie fajne są takie odkrycia:) I świadomość, że wciąż sporo 'smakowitości' jeszcze przede mną:)

Hołd dla kina w 'Veyil'

2011-12-03T23:13:00.000+01:00

Jeden z bohaterów tego świetnego filmu, o którym pisałam już dawno temu, kocha kino (i ma ona znaczący wpływ na jego życie). Stąd w Veyil nie brak filmowych smaczków. Przy powtórce zwróciłam na nie szczególną uwagę:)

Pierwszy pokazywany na ekranie seans filmowy. MGR oczywiście:)

A tu bohater będzie przez lata pracował

Magiczne miejsce od środka...

a tak wyświetla się filmy...

Dostarczanie do kina cennej kopii nowego hiciora:)


Mijają lata, zmieniają się plakaty...

...i idole do naśladowania..

A na koniec przecudny klip z miłością w kinie - dosłownie:)

I jak tu nie kochać kina?:)

Dweepa (2002) - siła Soundaryi

2011-11-28T21:05:00.002+01:00

Polowałam na ten film od dawna, odkąd poznałam tragicznie zmarłą aktorkę, Soundaryę. Wyreżyserowana przez bardzo cenionego (i nagradzanego) twórcę Girisha Kasaravalliego Dweepa uważana jest za jeden z jej najważniejszych filmów. Artystycznie (przyniósł jej dwa Nationale: dla najlepszej aktorki oraz producentki). Gdy w końcu się udało zabrałam się do seansu z naprawdę sporymi oczekiwaniami, a teraz.. teraz nie bardzo wiem co napisać... Nie dlatego, że film mnie zawiódł, tylko po prostu nie wiem jak oddać uczucia, jakie we mnie wzbudził (zwłaszcza chodzi mi o zakończenie, bo nie cały film na mnie tak oddziałał), żeby miało to sens, a nie było górnolotnie banalne.

Może zacznę bezpiecznie od fabuły:) Tytułowej wyspie (Wzgórzu Sity - znaczy znów Ramajana się kłania:D), na której mieszkają bohaterowie - miejscowy kapłan Duggajja, jego syn Ganapa i synowa Nagi - grozi zatopienie. To z uwagi na solidne opady deszczu w połączeniu z wybudowaną niedawno w okolicy tamą. Rząd proponuje tubylcom ewakuację i odszkodowania za pozostawiony dobytek, ale Duggajja i jego syn nie wyobrażają sobie opuszczenia miejsca, z którym związane jest całe ich życie (a i ich pozycja). Natomiast Nagi się waha (zwłaszcza, że jej rodzina z miasta zdecydowanie przekonuje ją do opuszczenia wyspy).

Zabierając się do oglądania tego filmu nastawiałam się na rzecz o 'zakorzenieniu', ale Dweepa sięga głębiej. To film o podejściu do życia i zmian (i każdy z bohaterów jest przykładem innego), film o stawianiu czoła wyzwaniom, film o wierze i o postępie. I to, co mnie najbardziej poruszyło to właśnie postać Nagi, cudowny przykład kobiety niezłomnego ducha, takiej, która miewa wątpliwości, ale jak już podejmie konkretną decyzję, to bierze sprawy 'w swoje ręce' i stara się zrobić wszystko, co może, by wpłynąć sama na swój los. Fantastyczna postać (i świetna rola Soudaryi) i pewnie dlatego tym bardziej mnie dotknęło to pozornie 'szczęśliwe zakończenie' (znaczy potraktowanie jej wysiłków). Seans się skończył, a to nadal we mnie 'siedzi' i jątrzy... Ale z drugiej strony czy nie takich filmów czasem chcemy? Wzbudzających 'jakieś' konkretne uczucia, nawet jeśli niekoniecznie jest to 'fajne' czy wzbudza poczucie sprawiedliwości? W każdym razie zdecydowanie film polecam:)

Na zachętę fragment (szkoda tylko, że jakość kopii utrudnia podziwianie pięknych zdjęć karnatackich krajobrazów (no ale niestety z dostępnością filmów Kasaravalliego jest ogólnie kiepsko:():

A i ostatni raz tyle i tak pokazywanego (tworzącego taki klimat) deszczu widziałam w malajalamskim Perumazhakkalam:)

Rodzynki z migdałami, czyli wieczór z Rzeszów Klezmer Band

2011-11-27T22:20:00.002+01:00

Właśnie wróciłam z koncertu, który dał mi tyle radości i energii, że muszę się tym gdzieś dalej podzielić. A przy okazji może i zrobić chłopakom reklamę, na którą zdecydowanie zasługują:) Tak gra Rzeszów Klezmer Band:

A tak wyglądają ich koncerty:

I dla potencjalnie ciekawych: oficjalna strona zespołu.

CID Nazir (1971), czyli poznajcie keralskiego Bonda:)

2011-11-26T16:37:00.003+01:00

I cóż ja mogę (sensownego) o tym filmie napisać?^^ (zwłaszcza, iż oglądałam film saute...) Well...może po prostu posłużę się tym, co stworzyli już inni, czyli autorskim trailerem:

Oraz obszernym i bogato zdobionym zdjęciami wpisem z bloga o starym kinie molly.

Bo to najlepiej jednak sobie zwizualizować:D W każdym razie jest chyba wsio, z czym kojarzy nam się tego typu kino (agent specjalny, przebiórki, gadżety i cudna siedziba bossa, no i panie - także w skąpych kostiumach:D) No i na dodatek są jeszcze i ładne piosenki:) Owszem, całość 'trąci już dziś trochę myszką' ale w kategoriach czadowej ciekawostki sprawdza się chyba nie najgorzej:) No i można poznać Prema Nazira - pierwszego malajalamskiego superstara.

Vichitra Vivaham (1973) - komediowe qui pro quo autorstwa Bhanumati

2011-11-21T22:24:00.004+01:00

Bardzo byłam ciekawa kolejnego autorskiego projektu Bhanumati (napisała scenariusz oraz dialogi do tego filmu, wyreżyserowała go, nadzorowała warstwę muzyczną, no i oczywiście zagrała w nim i - jak zwykle -sama zaśpiewała). Bhanumati gra tu Durgę Devi, bogatą matkę dorastającej córki, kobietę z charakterkiem (jakżeby inaczej:^^) i...z przeszłością... Niestety, moje nadzieje, że opowieści o tej przeszłości, czy może raczej jej konsekwencjach (a ten wątek mnie najbardziej zainteresował, od momentu, gdy to Gummadi z dziećmi wkracza na organizowaną przez Bhanumati urodzinową imprezę i na pierwszy rzut oka widać, że coś ciekawego między nimi jest, jakieś napięcie, jakieś emocje...A jeszcze on zwraca się do niej innym imieniem:)) będzie więcej szybko się rozwiały, ponieważ okazało się, iż głównym wątkiem są raczej perypetie młodszego pokolenia. Mianowicie Durga Devi postanawia dobrze wydać za maż swoją córkę, a ta zdecydowanie 'staje okoniem', więc 'dla zachowania twarzy' (matka najpierw już wszystko uzgodniła z drugą rodziną, a dopiero potem powiedziała córce o mariażowych planach) Durga Devi postanawia 'podstawić' do ślubu swoją służącą. Nie ma pojęcia, że potencjalny pan młody, którego ojciec także uzgodnił ten alians bez jego wiedzy, również odmówił zgody na ten ślub i rodzina młodego wpadła na podobne 'wyjście awaryjne'...Rozpoczyna się więc komedia pomyłek, problem w tym, że choć temat wchodzenia młodych ludzi w dorosłe życie (i samodecydowania o nim, nawet jeśli miałoby to oznaczać i popełnianie błędów, przed którymi troskliwi rodzice chcą je uchronić) nie jest głupi, to - poza tym, że ja bardziej chciałam tej kameralniejszej historii o dwojgu ludzi w wieku średnim i 'po przejściach' - ten raczej komediowy sposób prezentacji jednak bywał dość męczący (i za głośno było i dowcipy niekoniecznie mnie bawiące) i tak naprawdę czekałam przede wszystkim na kolejne kojące momenty z Gummadim, który zachowywał w tym wszystkim najwięcej stonowania (bo Bhanumati niestety zdarza się szarżować) i którego po tym filmie już zdecydowanie uwielbiam:) Znaczy zwróciłam na niego uwagę już jakiś czas temu w Mooga Manasulu, ale teraz już ostatecznie awansował do grona aktorów, których nie tylko darzę wielką sympatią, ale i szacunkiem w zakresie ich talentu:) Był przede wszystkim aktorem charakterystycznym, co oznacza, że raczej nie grywał głównych ról, ale już wiem jak potrafi zabłysnąć i w tych mniejszych i to jest po prostu klasa:)

Może jeszcze parę smakowitych screenów:

'Fałszywi' państwo młodzi

Służąca jest namiętną fanką popularnego wówczas komika Rajibabu:D

Młodziutki ChandraMohan (jakoś tak dość podobnie do Krishny wygląda:D)

O i taki portret mieć na ścianie to jest coś:D

I jedyny dostępny na YT klip z tego filmu (uroczy, swingujący i międzypokoleniowy numer 'imprezowy'. A wplecenie w to i fragmenciku bharatanatyam jest cudne:)):

Dla takich fanów Bhanumati i (teraz już) Gummadiego jak ja rzecz obowiązkowa, dla innych może niekoniecznie:) Choć podpisanych starych (czarno-białych jeszcze) filmów telugu nie ma aż tyle, żeby można aż tak bardzo przebierać, jeśli chce się coś z tej epoki zobaczyć (i to jeszcze bardziej współczesnego, nie mitologiczne historie).

Jayarajowy cykl 'navarasa'

2011-11-17T23:19:00.003+01:00

Jakiś czas temu pisałam o fascynacji pewnego keralskiego reżysera Szekspirem. Trochę później próbowałam rozgryźć na przykładzie pewnego filmu telugu teorię navarasy [dziewięć rodzajów odczuć (stanów emocjonalnych), które zgodnie z teorią rasa (artystycznego smaku, doznania) powinno się wzbudzić w widzu w trakcie odbierania przez niego jakiejś formy sztuki]. Teraz okazuje się, iż Jayaraj, czyli ów reżyser, prócz szekspirowskiego, tworzy też cykl filmów opartych na poszczególnych navarasowych doznaniach. Docelowo znaczy filmów w serii powinno powstać 9, jak na razie jest 4:)

Pierwszy w tej serii Karunam (czyli smutek, żałość) z 1999 roku to opowieść o smutnej egzystencji opuszczonego przez dorosłe dzieci starszego małżeństwa. W końcu mieszkające daleko dzieci postanawiają 'załatwić problem' oddając ich do domu starców..Film zdobył nagrodę stanową dla najlepszego filmu, jeździł też po różnych międzynarodowych festiwalach (m.in. był w Berlinie) Jedynym znanym mi nazwiskiem w obsadzie jest Bijju Menon:)

Drugi obraz z cyklu: Shantham (czyli spokój) z 2001 roku to z kolei historia dwóch przyjaciół z dzieciństwa, których rozdziela kariera polityczna podjęta w zwalczających się ugrupowaniach. W końcu 'w imię sprawy i wyższego celu' jeden ma zabić drugiego, a w sprawę zostaną wplatane także rodziny (przede wszystkim matki) obydwóch... Film zdobył Nationala i nagrodę stanową dla najlepszego filmu roku. W obsadzie (w rolach owych matek jak przypuszczam) m.in. KPAC Lalitha i Seema Biswas.

O trzecim w serii filmie - Bheebhalsa/Bheebhats (czyli wstręt) - nie udało mi się znaleźć nic więcej poza tym, że - w odróżnieniu od poprzednich - powstał w hindi. I że zdaje się zagrał w nim Atul Kulkarni.

Czwarty (jak dotąd ostatni) - Adbhutham (czyli zdumienie, zachwyt) z 2006 roku porusza problem eutanazji. Suresh Gopi gra przebywającego w amerykańskim szpitalu, sparaliżowanego keralskiego emigranta. Jego przybyła z Kerali rodzina musi teraz podjąć trudną decyzję..Co ciekawe sam film został nakręcony w rekordowym czasie dwóch godzin i 14 minut! W obsadzie prócz Suresha także KPAC Lalitha czy Mamta.

Wywiad z reżyserem o filmie.

Brzmi to wszystko naprawdę interesująco:) Nie sprawdzałam jeszcze jak wygląda osiągalność (dostępność) tych filmów, ale mam nadzieję, że nie będzie beznadziejnie (bo że niełatwo to się domyślam i jestem chyba przygotowana...)

I źródło, z którego czerpałam ogólnie dane o w/w filmach.

Malaya Marutha (1986) - karnatyczna uczta z Karnataki

2011-11-14T23:02:00.001+01:00

Odkąd trafiłam na ślad tego filmu i (posłuchałam fragmentów muzycznych), nie mogłam się wręcz doczekać zobaczenia go (a w zasadzie posłuchania:)) w całości. Bo muzyka karnatyczna w filmach to jedna z moich miłości, a nie sądziłam, że trafię na nią i w tej południowej kinematografii (i to są takie właśnie wciąż nowe odkrycia, które uwielbiam:)). W końcu udało się zdobyć upragnione dvd (i to nawet podpisane!) I cóż...to jest film, który stoi muzyką i przede wszystkim muzyką. Bo fabuła (historia obdarzonego w pewnym momencie wielkim muzycznym 'darem' mężczyzny i dwóch kobiet w jego życiu) niestety nie powala (jest nadmiernie sentymentalna, a chwilami wręcz pretensjonalna...), znaczy nie jest to całościowy majstersztyk (jak filmy Vishwanatha w kinie telugu czy Sibiego Malayila w mallu), ale muzyki jest tyle, że można się skupić przede wszystkim na niej. Malaya Marutha to bowiem film, który pod tym względem świetnie pasuje do tego opisywanego przez 'znawców' kina bolly schematu: "tam to co parę minut śpiewają i tańczą":D (no, tańczą może mniej, bo częściej są to same zaśpiewy, bądź koncertowe, bądź świątynne itp). I w tym przypadku działa to akurat na korzyść tego filmu (choć przyznać trzeba, iż główna rola niedawno zmarłego Vishuvardhana należy chyba do jego ciekawszych). Przejdę więc do meritum, czyli prezentacji owej niebiańskiej muzyki (wybranych fragmentów oczywiście, bo - jak wspomniałam - ogólnie jest tego naprawdę dużo, co najmniej kilkanaście utworów) Śpiewa głównie Yesudas:)

Modlitwa w świątyni:

I występy - bohatera:

Oraz innych:

Fanom takiej muzyki warto choćby dla niej samej ten film polecić:)

Miłość Elviry Madigan (1967)

2011-11-12T20:52:00.001+01:00

Jakiś czas temu pisałam na blogu (jeszcze poprzednim) o moim pierwszym pamiętnym i oszałamiającym kinowym spotkaniu z twórczością Bo Widerberga. W zasadzie trudno odpowiedzieć na pytanie czemu, pomimo takiego zachwytu Lust och fägring stor, przez tyle lat nie sięgnęłam po inne filmy tegoż reżysera. Ze strachu, że się rozczaruję? Albo ich nie zrozumiem/okażą się dla mnie za trudne? (trochę na to samo wychodzi^^) W każdym razie w końcu się odważyłam. I sięgnęłam po jeden z najważniejszych, najsłynniejszych filmów w dorobku reżysera, osnutej na kanwie prawdziwych wydarzeń historii wielkiej, tragicznej miłości . Grób owej pary jest do dziś obiektem pielgrzymek, a panny młode mają zwyczaj składać na nim swoje ślubne wiązanki (by dać w ten sposób Elvirze coś, czego sama nie miała szansy zaznać). To trochę jak Romeo i Julia, z tym, że tu bohaterowie są starsi. On jest porucznikiem kawalerii, ona linoskoczką. Gdy ich poznajemy w filmie, są już razem, ale nasycone kolorystycznie obrazy 'pikniku' pośród pięknej przyrody na uroczej wyspie tylko pozornie wydają się zwiastować idyllę. Bo on dla niej nie tylko opuścił swą żonę i dzieci, ale także zdezerterował z armii, więc perspektywy jako para (i środki do życia) mają żadne. A zatem rzeczywistość zacznie coraz bardziej 'brzęczeć' koło ucha - jak natrętna, nie dająca się odgonić mucha...I klimat zacznie podskórnie gęstnieć, aż do tragicznego finału...

Hmmm.. chyba jednak nie uda mi się słowami oddać klimatu tego filmu, a to on jest tu podstawą. Bardzo żałuję, że filmy Widerberga nie mają raczej takich szans na restaurację i przegląd jak ostatnio filmy Bergmana, bo Elvirę Madigan należałoby chłonąć w skupieniu ciemnej sali kinowej, na olbrzymim ekranie i z dobrym nagłośnieniem, bowiem zdjęcia i muzyka do tego filmu to prawdziwy majstersztyk. Już po Lust och fägring stor byłam zachwycona tym, jak Widerberg potrafi wykorzystać w swych filmach wielkie dzieła muzyki klasycznej (przede wszystkim Mozarta, ale nie tylko), a tu jest chyba jeszcze genialnej pod tym względem (a nie sądziłam, że to możliwe:D). Przykładowo fragmenty koncertu Mozarta, nazywanego nawet od tegoż filmu jego imieniem:

A ja w obliczu takiego piękna najlepiej już zamilknę:) Bo tego trzeba po prostu posłuchać (i przeżyć) samemu:)

Bolly zaduszki

2011-11-06T21:04:00.002+01:00

...czyli kolejna porcja mini recenzji - tym razem wszystkie filmy łączy fakt, iż grają w nich nieżyjący już aktorzy kina hindi (często - choć niekoniecznie - przedwcześnie zmarli):

Nauker (1979) - czyli Sanjeev Kumar i Mehmood

Amar jest bogatym wdowcem samotnie wychowującym córeczkę. I choć bliscy go namawiają, on boi się drugiego małżeństwa, bo co jeśli kandydatka poleciałaby tylko na jego pieniądze, a nie byłaby dobra dla dziecka? W końcu wpada na pomysł: pojedzie z wizytą do domu kandydatki udając służącego (a jego służący - traktowany zresztą w sumie jak przyjaciel -będzie udawał jego). Niestety moje nadzieje na bolly wersję Manewrów miłosnych (i Mehmmoda w roli 'a'la Sielański- śmy') szybko się rozwiały, bo rzecz przeobraziła się raczej w indyjską wersje Kopciuszka (dwie wredne panny na wydaniu plus ich jędzowata matka, no i anielska służąca - grana przez Jayę), czyli taki familijny melodramat w starym stylu, z morałem oczywiście. Sprawę ratowali trochę dobrzy aktorzy (choć Lalita Parwar znów stereotypowo obsadzona, a Mehmooda jak dla mnie za mało...), ale mimo wszystko nie jest to film, do którego chciałabym wracać. Film do obejrzenia na YT

Bhai Bahen (1969) - czyli Ashok Kumar, Sunil Dutt i Nutan

W domu bogatego Raji Saheba wszystko odbywa się wg ścisłego harmonogramu (nawet przyjęcia trwają dokładnie 'od-do':P), a wszelka niesubordynacja karana jest przez pana domu cieleśnie. Jak mówi jeden z jego synów to złota klatka, z której jedyna ucieczką jest śmierć. I tak też się to w jego przypadku kończy. Przerażony tym, a dotąd posłuszny ojcu drugi syn, Virendra, decyduje się na desperacki krok odejścia z domu. Gdy zakocha się w pewnej ubogiej dziewczynie decyduje się powiedzieć ojcu o niej. Reakcja jest dość zaskakująca, a nieznana dotąd Virendrze przeszłość ojca wpłynie znacząco na jego przyszłość... i dopiero utrudni mu życie... Film wyreżyserował południowiec - Bhimsingh, co niektórych może już naprowadzić na to z jakim rodzajem filmu mamy tu do czynienia. Tak, z typowym dla tego pana sentymentalnym melodramatem familijnym, w którym najciekawsza okazuje się grającą zadziorną 'dziewczynę z ulicy' Padmini, za to Nutan zostaje koncertowo zmarnowana w sztampowej roli:( Ashok Kumar solidny, a Sunil Dutt zwyczajowo dość nijaki.
Moje największe zainteresowanie po seansie wzbudza fakt jakiego południowego filmu to remake:P (bo jakiegoś niewątpliwie, a tego, o jakim się w różnych miejscach w necie pisze, to na pewno nie:P)
Ach, i jest jeszcze jeden piękny swingowy numer (niestety, nie da się go wkleić tu bezpośrednio:()

Aag (1948) - czyli Raj Kapoor i Nargis

Reżyserski i producencki debiut 24-letniego wówczas Raja (i pierwszy wspólny z Nargis) to dość dramatyczna historia Kewala, który miał w życiu dwie wielkie miłości: pierwszą był teatr, drugą dziecięca sympatia - Nimmi. W obu przypadkach czeka go wiele przeszkód (ojciec nie chce słyszeć o tak niepoważnym zawodzie dla swego syna, a z Nimmi rozdziela go jej wyjazd, a on potem jej imieniem nazywa wszystkie kolejne ważne kobiety w swym życiu). Nigdy dotąd żaden Rajowy bohater nie kojarzył mi się tak bardzo swą aurą z Gurowym (taki niespełniony - też uczuciowo - artysta, nad którym wręcz 'powiewa' melancholia i człowiek ma wrażenie, ze on po prostu nie może być szczęśliwy), a kamera po prostu kocha Nargis. Aag jest zresztą ogólnie bardzo ładnie filmowany. Niemniej i tak wolę inne filmy (i inne oblicze) Raja:)
A, i młodszą wersję Kewala gra mały Shashi:D

Happy Birthday, Kollywood!

2011-10-31T22:44:00.001+01:00

Niedawno swe 80 urodziny obchodziło kino telugu, teraz pora na kino tamilskie:) Dokładnie 80 lat temu, 31 października 1931 roku, swą premierę miał Kalidas - pierwszy dźwiękowy film tamilski:

źródło

Mini opinie filmowe

2011-10-29T19:55:00.003+02:00

Kolejna seria kilku słów o filmach, które niekoniecznie nadają się na całą samodzielną notkę:)

Manasaare (2009, kannada)

Bohater, młody chłopak, sam nie wie, co chce robić w życiu, a jego impulsywne zachowanie sprawia, że w końcu trafia do szpitala psychiatrycznego. Czy uda mu się przekonać personel owegoż przybytku, że nie jest szalony?

Zapowiadało się (i nawet zaczęło) ciekawie, ale potem zaczęło niestety zmierzać w nie takim kierunku, znaczy zbyt melodramatycznie się robiło...Znaczy liczyłam chyba na coś bardziej w klimacie Khamoshi, a to mi się bardziej kojarzyło jednak z Kyon Ki... Szkoda:/ Film do obejrzenia na YT (z napisami).

Bumper Offer (2010, telugu)

Od jakiegoś czasu Puri próbuje wylansować jako aktora swego brata Sairama Jak na razie z marnym skutkiem. Ten film to jedna z takich prób. Nie będę się silić na opis fabuły, bo nic niezwykłego w niej nie ma, sam film też żaden cud, ale z drugiej strony oglądało mi się go bez bólu i nie uważam, żeby był gorszy od hiciorów typu Ready czy Bindaas, a Sairam może nie jest aktorskim 'samorodkiem', ale i nie jest bardziej drewniany od wielu telugowych starowych dzieci, więc w sumie czemu oni mają być gwiazdami a on nie? A widok Bindu 'w akcji' (z kijem basebolowym czy innym narzędziem w ręku:D) - bo krewką dziewczynę tu gra^^ - cudny:)

Valu - the bull (2008, marathi)

Mieszkańcy małej wioski czczą świętego byka. Żywego, który chodzi sobie luzem po okolicy. Ale zwierzę robi się agresywne i zaczyna sprawiać coraz więcej kłopotów. Z pomocą śpieszy przybyły z miasta strażnik leśny, który ma złapać i 'unieszkodliwić' zwierzę. Wraz z nim przybywa jego brat, którego pomysł na nakręcenie dokumentu o całej akcji wprowadza tylko dodatkowe zamieszanie.. Valu to nagradzana na festiwalach satyra (pokazywana ponoć i u nas na WFF), pod którą jednak kryje się i materiał do refleksji. Rzecz może i ciekawa, z tym, że mnie tak bardzo nie urzekła (a może spodziewałam się za dużo?).Ale trailery są bycze^^

Key (2010, telugu)

9 kandydatów, 1 posada w tajemniczej ogranizacji, 3 żelazne zasady, których nie można złamać, 1 pytanie i 80 minut na odpowiedź. Tyleż czasu trwa ten, rozgrywający się w jednym pomieszczeniu, będącym miejscem owej nietypowej rekrutacji, film. Pomysł ciekawy i - jak na to kino- z pewnością niebanalny (choć niekoniecznie oryginalny, znaczy wygląda, że znów ściągnięto z zachodu), niestety zawiodła realizacja... Nie utrzymano potrzebnego napięcia, nie spisali się też młodzi aktorzy (samego Jagapatiego jest malutko, on reprezentuje ową organizację, ogłasza więc na początku reguły i wyjaśnia na końcu czemu służyły- zresztą to też trochę zbyt łopatologicznie..to już wolę formę wyjaśnienia z innego, kojarzącego mi się tu filmu telugu:P). Szkoda:(

Sri Rama Rajam - Bapu znów robi Ramajanę

2011-10-27T20:57:00.002+02:00

Tak, czekam na film mitologiczny z Balakrishną:D Taka muzyka Illayaraji zdecydowanie wygrywa z obawami wobec aktorstwa Nandamuriego Średniego (że sobie tak go pozwolę nazwać - bo jest pomiędzy Seniorem a Juniorem^^), a ostatnia część Ramajany wydaje mi się szczególnie interesująca (vide mój post o filmowych adaptacjach tego eposu made by Bapu). No i właśnie, bo i dobry reżyser ten film robi... Znaczy czekam:)

Irumbu Kottai Murattu Singam (2010)- odjazdowe tamilskie kino kołbojskie:D

2011-10-23T20:12:00.001+02:00

Nie czuję się na siłach napisać 'normalnej' recenzji tego filmu (zwłaszcza, iż oglądałam go saute). Jakiś western każdy chyba widział i jakie elementy on zawiera wie, no więc tu jest to wszystko, tyle, że - biorąc pod uwagę miejsce akcji - to raczej eastern^^ I że nie jest to ani trochę na poważnie:D Może przybliżę sprawę na screenach:


już na wstępie zostaniemy wprowadzeni w klimat:)

Nie zabraknie też odwołań do 'klasyków (ikon) gatunku':

tych z zachodu...

.. i tych bardziej swojskich:)

Oczywiście muszą być dzielni kołboje

I paskudni źli...

jak tamilski Eastwood ze sztucznym okiem:P

konfrontacje tego dobra ze złem...

Indianie, których od przerobienia bohaterów na smaczną zupę odwieść można tańcem^^

No tak, bo -że wtrącę w tę wyliczankę - ci kołboje tańczą (źli zresztą też:D) i to jak!!

mrożące krew w żyłach przygody i wyzwania:)

szubienice w tle (nie tylko dla ludzi:P)

listy gończe...

piękna ukochana:)

I nawiązania do Sholay oraz ogólnie starych filmów:P

To może jeszcze trailer na zachętę?:)

Ech no, szkoda jednak że tych literek nie ma:( Ale pojedynek na karty to cudny był, cudny!!

Bolly remakami i sequelami stoi?

2011-10-21T22:04:00.000+02:00

Niby mówi się o tym nie od wczoraj, ale taka wizualizacja jednak pozwala lepiej uświadomić sobie obecną skalę i proporcje tego zjawiska...

Procentowy wykres zaczerpnięty z tego artykułu (tam też można znaleźć konkretne tytuły filmów zaliczonych do poszczególnych grup).

Londyńskie musicale, czyli przepis na dobrą zabawę:)

2011-10-18T21:56:00.001+02:00

Podczas pobytu w Londynie chodziłam nie tylko 'indyjskimi tropami', ale wpadłam też do tamtejszych teatrów:) Wybrałam spektakle muzyczne, bo chciałam czegoś lekkiego i zrozumiałego (znaczy bez staroangielszczyzny np:P). Szukałam też cenowych okazji biletowych i dopiero potem zorientowałam się, że oba wybrane spektakle skupiają się na podobnym okresie (a więc i muzyce),czyli latach 50-60:D Znaczy miałam taki mini-ciąg retro:) Baaardzo miły, bo na obu spektaklach świetnie się bawiłam:) I nie tylko ja zresztą, bo widownia ogólnie reagowała bardzo żywo: nie tylko oklaskując aktorów, ale i kołysząc się w rytm znanych standardów czy podśpiewując je, a na koniec i tańcząc (serio:D)

Pierwszy spektakl to Million Dollars Quartet w Noel Coward Theatre, czyli historia jedynego, legendarnego spotkania muzycznego wspaniałej czwórki: Elvisa Presley'a, Johnny'ego Casha, Carla Perkinsa i Jerry'ego Lee Lewis, do którego doszło w 1956 roku w Sun Records, wytwórni Sama Phillipsa. Panowie (grani przez młodą, fantastyczna obsadę) rozmawiają o muzyce i życiu, ale przede wszystkim grają swoje najbardziej znane hiciory (takie jak np. Blue Suede Shoes, Fever, Down By The Riverside, I Walk The Line, Great Balls Of Fire, Hound Dog, czy See You Later Alligator) I dają czadu, oj jak dają! Zresztą może krótka zajawka będzie bardziej przekonująca niż jakikolwiek opis:

A to historyczna fotka z prawdziwego spotkania owej czwórki:

Drugi spektakl natomiast - Dreamboats and Petticoats w Playhouse Theatre - to rzecz bardziej w klimatach Grease, znaczy nostalgiczny powrót do lat szkolnych, takich z lat 50. Znaleziony przez wnuczkę stary album ze zdjęciami inspiruje dziadka do opowieści o czasach swej młodości. Poznajemy więc galerię jego szkolnych kolegów ( w tym szkolnego żigolaka- pozera, szarą myszkę, szkolną gwiazdę itp). Każdy ma jakieś marzenia i każdy kocha się nie w tym, kto kocha się w nim:D Ale najważniejsza jest znów oczywiście muzyka ( w tym takie utwory jak To Know Him Is To Love Him, The Locomotion, Happy Birthday Sweet 16, What A Wonderful World, Will You Still Love Me Tomorrow czy Let's Twist Agai, choć stylizacja na lata 50 (ach, te spódnice!) też budzi bardzo pozytywne skojarzenia:) I także w tym spektaklu młoda obsada budzi uznanie swymi talentami (nie tylko wszak muszą umieć grać, ale także śpiewać i tańczyć i są naprawdę świetni:)

I także próbka wideo:

Znaczy podsumowując: podobało mi się i chcę więcej:) (może za rok^^)

Muran (2011) - nieznajomi z podróży

2011-10-10T11:52:00.001+02:00

Wycieczka do Londynu nie byłaby pełna bez wykorzystania okazji do obejrzenia kina tamilskiego na dużym kinowym ekranie:) Tym razem trafił mi się nie tylko lepszy film niż ostatnio (jakiś standardowy Arjunowy), ale i podpisany (znaczy tamile są już faktycznie wyświetlane w zagranicznych kinach z angielskimi literkami:)). Choć pewnie i bez tego nie byłoby najgorzej ze zrozumieniem fabuły, bowiem Muran to tamilska wariacja na temat klasycznego filmu Hitchcocka Nieznajomi z pociągu. Swoją drogą dość chętnie wykorzystywanego przez indyjskich filmowców - jakiś czas temu widziałam i telugową wariację na temat owej opartej na propozycji 'morderstwa na krzyż' historii:) Z tym, że Muran jest lepszy od Vishaki Express.

No więc w podróży poznaje się dwóch facetów. Kompletnie różnych. Jeden to spokojny muzyk, drugi..hmm...ekscentryczny szaleniec (na wejściu, podpity skacze z tarasu - ot dla dreszczyku emocji). Nic zdaje się ich nie łączyć i to doprowadzi do niezwykłej 'oferty' jednego z nich: żeby dokonać morderstwa doskonałego, czyli każdy z panów miałby zabić kogoś bliskiego, a stanowiącego problem w życiu tej drugiej strony...Policja nie odszuka sprawcy, bo nie będzie żadnego punktu zaczepienia, żadnego motywu zbrodni. Ale sprawa się jednak skomplikuje...
Muran to może i nie żadne aż wielkie dzieło, ale naprawdę sprawnie opowiedziany, trzymający w napięciu thriller. Owszem, pewnie bym się bez żalu pozbyła większości 'romantycznych' wątków czy klipów (choć nie są one jakoś bardzo 'uciążliwe', tylko po prostu spowalniają film), ale w sumie naprawdę nieźle mi się to oglądało - przede wszystkim dzięki głównej 'rozgrywce' i obu panom. A bardziej nawet dzięki jednemu:) Znaczy ja nic do Cherana nie mam, ale chyba coraz bardziej chciałabym go zobaczyć w końcu w kompletnie innym typie roli (bardziej ekstrawertywnym?), więc specjalnie mnie tu nie zaskoczył. Za to nieobliczany i fascynujący (także wizualnie^^) Prasanna to jest to! Mam chyba szczęście do jego ról, bo o ile wiem inni znają go bardziej jako nieco misiowatego amanta, a ja poznałam przez Anjathey, a teraz to:) I bardzo mi się to podoba:D Czytałam niedawno w wywiadzie, że Prasannie wcale nie przeszkadza, iż nie zrobił może aż tak wielkiej kariery jak inni (nie jest megastarem), bo dzięki temu może wybierać i grać bardzo różne role - takie jakie chce. Mądry facet:)
Na koniec jeszcze trailer filmu:

To chyba był najbardziej udany z moich londyńskich seansów kinowych:)

Bolly remaki bengalskich filmów

2011-09-30T13:32:00.001+02:00

Pora na kolejną partię wewnątrzindyjskich remaków:) Tym razem sama północ, a konkretnie bolly remaki bengalskich filmów. Zacznę od wykazu tych Uttamowych. Po lewo rok i tytuł oryginał, po prawo - bolly remaku (i kto w nim grał Uttamową rolę:))

1955- Sabar Opore	1958 - Kala Pani (Dev Anand)
1955 - Agni Parikha	1967 - Choti Si Mulakat (Uttam Kumar)
1963 - Lal Pathor	1971- Lal Patthar (Raj Kumar)
1964 - Jotugriha	1987- Ijaazat (Nasserudin Shah)
1967 - Jivan Mrityu	1970 - Jeevan Mrityu (Dharmendra)
1971- Choddobeshi	1975- Chupke Chupke (Dharmendra)
1974 – Amanush	1975 – Amanush (Uttam Kumar)
1975- Ami Se O Sakha	1982 - Bemisal (Amitabh Bachchan)
1977 - Anand Ashram	1977 - Anand Ashram (Uttam Kumar)

Do tego można jeszcze dołożyć dwie adaptacje literackie bardziej znane potem z wersji bolly: Saheb Bibi Golum (1955, adaptacja bengalskiej powieści, potem zrobiona i przez Guru) oraz Bhranti Bilas (1963 adaptacja Komedii omyłek Szekspira - w bolly jako Angoor): [Pomocne źródło]

I pozostałe bolly remaki bengalskich filmów:

Chalachal (1956)	Safar (1970- Rajesh i Sharmila)
Deep Jwele Jaai (1959, Suchitra Sen)	Khamoshi (1969- Waheeda Rehman) Powstał też remake telugu – z Savitri
Apanjan (1968)	Mere Apne (1971- Meena Kumari,Vinod Khanna)
Atithi (1965)	Geet Gaata Chal (1975, Sarika)
Saat Pake Bandha (1963- Suchitra)	Kora Kagaz (1974- Jaya Bhaduri) Plus remaki: tamilski (ze Sridevi) i telugu (z Bhanumati)
Mejdidi (1959)	Majli Didi (1967- Meena)
Pandit Mashai (1951)	Khushboo (1975- Jeetendra, Hema Malini)

Pomocne źródło

Posterów telugowych filmów ciąg dalszy

2011-09-24T13:10:00.001+02:00

Więcej przykładów tutaj. Chcę ten album coraz bardziej!!

'Odgrzewane przeboje' z południa

2011-09-22T19:42:00.003+02:00

Kiedyś zrobiłam taką notkę o tollywoodzkich remiksach starych hiciorów, to teraz mały bieżący aneks - tym razem z piosenkami nie tylko z kina telugu:)

Zacznę może od mojego ostatniego 'szału', czyli malajalamskiego Oru madhurakkinavin:

Świeżutki remix z filmu Prithviego 'Teja Bhai and the family' (2011):

I Rehmanowy oryginał z Kanamarayathu (1984):

Remiks zrobił taką furorę, że już szykują kolejną przeróbkę starego hita - tym razem Mammootty ma 'robić' za Jayana:)

Mój poprzedni solidny remixowy 'fioł' pochodził z Tamil Nadu - Atho antha paravai pola:

Remiks z Karthiowego Ayirathil Oruvan (2010):

I oryginał z filmu MGRa pod tym samym tytułem (tylko z 1965 roku):

I jeszcze coś tamilskiego (za co wielu fanów Illayaraji obraziło się chyba na Vishala) - Yeh Aatha Aathorama:

Vishalowa wersja z Malaikottai (2007):

No cóż, uroku Mohana tańczącego na adapterze w Payanangal mudivathillai(1982) to nie ma, ale nie byłabym aż tak surowa:)

A teraz pora na wyszperane telugowe smakowitości:) Może najpierw Chinukula Rali:

W Nareshowym Aha Naa Pellanta (2011):

I z także Nareshowego (ale o innym Nareshu mowa:D) Naalugu Stambhalata (1982):

I jeszcze coś mniej oczywistego na pierwszy rzut oka (ucha:D), bo tu wykorzystano tylko sample z oryginału - Aha naa pellanta:

Wersja z Village lo vinayakudu (2009) [tylko audio niestety:(]:

I evergreenowy oryginał z Maya Bazaar (1957):

Oczywiście nadal tylko 'liznęłam' temat remiksów:)

edit z ostatniej chwili (żeby było równo z ilością przykładów z każdej z kinematografii^^), czyli keralskie Kasthoori Manakkunnallo:

Wersja z filmu Nayika (2011, nie miał jeszcze premiery) - Jayaram i Padmapriya:

I Premnazirowy oryginał z filmu Picnic (1975):

Postery telugowych filmów

2011-09-19T22:52:00.000+02:00

To wszystko i znacznie więcej znaleźć można w tej świeżo wydanej książce (albumie):

I ja go chcę!

Mini opinie filmowe

2011-09-16T12:36:00.021+02:00

Czyli parę zdań o filmach, które nie były na tyle ciekawe, żeby pisać o nich więcej...(dziś już po świętowaniu jubileuszu kina telugu, znaczy mogę sobie już znów pokrytykować:P)

Karma (2010, telugu)
Filmem zainteresowałam się po jego pierwszym półminutowym teaserze:

Pewnie trzeba było na nim poprzestać. Intryguje i ma klimat, natomiast cały film okazał się niestety nudny i pretensjonalny. Na dodatek przez większość seansu zastanawiałam się gdzie to 'głębokie zakorzenienie w mitologii' (znaczy czy ze mną aż tak źle, że go nie dostrzegam?). Na szczęście w końcu tę zagadkę udało mi się rozwikłać. Ale mojego podejścia do całego filmu to nie zmieniło. Nie polecam, ale jakby ktoś się jednak skusił na darmowy seans, to może to zrobić tutaj.

Aha Naa Pellanta (2011, telugu)

Drugi film o takim tytule (zapożyczonym z piosenki z Mayi Baazar) to komedia (czyli tak jak i klasyk z lat 80). Allariowa. Co po doświadczeniach z niektórymi jego komediami nie nastrajało mnie najlepiej, ale nie było tak źle. Choć nie jest to też nic specjalnie fajnego, ale da się oglądać bez wielkiego bólu (czego o wielu Nareshowych komediach niestety powiedzieć nie mogę). Ponoć to typ komedii a'la Dhee, znaczy z dużym udziałem nie tyle 'rozśmieszaczy' (co nie znaczy że wcale ich nie było...), ale aktorów raczej charakterystycznych w komediowo-gangsterskich rolach (trójca: Srihari, Subburaju, Samrat). Podsumowując: niezobowiązujące pass-time.

Malaikottai (2007, tamil)

Klasyczne kino hirołsowskie, które nadspodziewanie dobrze zniosłam (znaczy ogólnie średnio mi się podobał, ale to i tak dobrze jak na moje ostatnie reakcje na sztampowe przykłady tego typu filmów a ten jest dość 'od sztancy':)). Vishal jest jednak sympatyczny (tylko niech już żadnymi naoliwionymi packami więcej nie straszy:P), Priyamani wiadomo bardzo lubię, no i zły Ajay (chyba pierwszy raz widziany w kinie tamilskim), a przy tym miła niespodzianka w postaci niedoboru 'zwyczajowych komików' (bo i Ashisha i Urvashi trudno takowymi nazwać, a to oni - no i trochę i Vishal - mieli większość komediowych scen). Może dlatego w sumie mi 'dość gładko' ten seans przeszedł? Choć w pamięci za dużo już nie zostało...

Bindaas (2010, telugu)

Hmmm.. chyba nie wiem, co napisać o filmie, w którym nie wiem w sumie o co chodziło:P Znaczy chyba o zabawę, której ja jako nie-Telug jak zwykle (vide choćby Ready) specjalnie nie zrozumiałam. W każdym razie w ramach sympatii do Manoja nie sądzę, żeby to było dla niego dobrze, że taki jego film odnosi większy sukces niż powiedzmy Nenu Meeka Telusa czy Prayanam. Film dostępny tutaj.

Happy Birthday, Tollywood!

2011-09-15T14:29:00.000+02:00

Przemysł filmowy AndhraPradeś świętuje dziś 80 rocznicę premiery pierwszego dźwiękowego filmu telugu -“Bhakta Prahlada:)

Więcej o różnych 'pierwszych rzeczach' w tolly pisałam kiedyś tu:)

Południowe śluby

2011-09-12T19:00:00.002+02:00

Temat na czasie, bo ostatnio parę tych ślubów było, a szykują się już kolejne (Charan czy Mamta). Oto więc przegląd fotek południowych aktorów i aktorek w tym tak ważnym dla nich dniu:)

Ajith i Shalini

Vijay

Madhavan

Dhanush i Aishwarya Rajinikanth

Surya i Jyothika

Karthi

Jiiva

Jayam Ravi

Bala

Srikanth

Pawan Kalyan- pierwszy ślub

Pawan Kalyan i Renu Desai

Mahesh Babu i Namratha

Vishnu Manchu

Kalyan Ram

Allu Arjun


NTR Junior

Bhumika Chawla

Meena

Rambha

Sangeetha i Krish

Narain i Manju

Kunchacko Boban

Prithviraj

Gopika

Kanika

Prakash Raj i Pony Verma

Ganesh

Navarathri (1966) - 9 dni, 9 emocji, 9 wcieleń ANR-a

2011-09-04T19:39:00.004+02:00

Navarasa to dziewięć rodzajów odczuć (stanów emocjonalnych), które zgodnie z teorią rasa (artystycznego smaku, doznania) powinno się wzbudzić w widzu w trakcie odbierania przez niego jakiejś formy sztuki. Są to:

miłość, erotyzm (śryngara),
radość, uciecha (hasja),
smutek, żałość (karuna),
gniew, groza (raudra),
męstwo, bohaterstwo (wira),
strach, trwoga (bhajanaka),
wstręt (bibhatsa),
zdumienie, zachwyt (adbhuta);
spokój (śanta)

Powyższe wcielenia ANRa mają obrazować dziewięć emocji (bhava) wywołujących owe dziewięć rodzajów odczuć u widza Niestety nie czuję się na razie na siłach dopasować obrazki do nazw (ale z chęcią powitam jakieś sugestie:))
W każdym razie niewątpliwie jest to aktorskie wyzwanie zagrać taka paletę postaci (i emocji) w jednym filmie, nic więc dziwnego, że w poszczególnych wersjach językowych podejmowali się tego nie byle jacy aktorzy: w tamilskiej- Sivaji Ganeshan, hindi - Sanjeev Kumar, a w telugu jak widać ANR.
Fabularnie jest to historia pewnej młodej dziewczyny, która to, dowiedziawszy się, iż ojciec właśnie zaaranżował jej małżeństwo (i nie mogąc go przekonać do zmiany zdania w tej kwestii, a bojąc się przyznać, że po prostu zakochała się w szkolnym koledze) decyduje się uciec z domu. W ciągu dziewięciu dni pozna galerię interesujących postaci i czeka ją sporo perypetii. Bo - jak chyba brzmi morał - 'samotnej dziewczynie nie jest łatwo':P Niemniej akurat Savitri nie wygląda tu na taką znów 'malutką i bezbronną dziewczynkę'. Prawdę mówiąc naprawdę dzielnie i sprytnie sobie radzi. I muszę przyznać, że - choć pewnie był to raczej film obliczony na popis męskiego bohatera w owych 9 wcieleniach - chyba po raz pierwszy Savitri mnie tak naprawdę zachwyciła. Bo dotąd to tak raczej rozumowo przyjmowałam uznanie dla niej jako legendarnej aktorki, owszem, nie miałam nigdy specjalnych zastrzeżeń, ale i też nigdy wcześniej aż tak mi się w żadnym filmie nie podobała (a może po prostu zawsze ktoś inny robił na mnie większe wrażenie?). Tu była naprawdę świetna (zwłaszcza sceny symulacji szaleństwa i udawania faceta świetne!) i chyba zrobiła na mnie nawet większe wrażenie niż ANR (choć do niego też nic nie mam, tyle że to takie krótkie popisy w sumie, a w postaci kobiecej jest jakaś ciągłość:)). I bardzo jestem ciekawa jak to będzie w innych wersjach. Całość filmu pozostawia wrażenie dobrej zabawy (choć nie są to zawsze lekkie i beztroskie perypetie- wszak trudno traktować całkiem rozrywkowo choćby postać pijaka czy trędowatego...), a 'przebieranki 'nie robiły na mnie wrażenia 'popisu na siłę', vel 'sztuki dla sztuki'.
Bardzo ładnie jest też wpleciona muzyka, dość naturalnie - mamy np kołysankę dla dziecka czy fragment występu teatralnego, no i moje ulubione 'występy w domu wariatów'. Czemu ulubione? Ano popatrzcie sami:

Żal tylko, że rozpoznaję jedynie dwa fragmenty:( A i zdaje się, że panie śpiewają i 'swoje' numery z innych filmów (bo 'Nilluvave' to chyba Jamuna, a wcześniej jedna z pensjonariuszek 'odstawia' taniec Jayalality i to może być też ona sama, bo jest podana w obsadzie filmu na IMDB). Bo tak w ogóle wg źródeł to i Jamuna i Savitri śpiewają tu same, własnym głosem:)
W każdym razie naprawdę dobrze się bawiłam i chętnie zobaczę za jakiś czas dwie pozostałe wersje:)

Item songi (i nie tylko) Silk Smity

2011-08-30T22:21:00.002+02:00

Poprzednia notka była dość 'świątobliwa', więc dla równowagi trochę nieprzyzwoitości^^ Inspiracją do przeszukiwania YT pod kątem klipów ze Silk Smitą stały się publikowane ostatnio fotki i trailer z filmu, który ma być jakąś tam formą jej biografii, czyli 'The Dirty Picture'. Oto więc wybrane efekty owych poszukiwań, czyli słynna południowa seksbomba z lat 80 w itemach z największymi starami kina południowego:)

Z Kamalem (jako szejkiem^^) w Sakalaka Vallavan:

Z także interesująco ucharakteryzowanym Rajinim w Moondru Mugam:

I podgrzewamy temperaturę: masowanie Mohanlala w Spadikam:

A teraz totalna perwersja, czyli 'akrobacje' z półgołym Chiru w Hero:

W bonusie, Silk Smita pozująca Satyarajowi (niestety nie wiem z czego to:()

I na sam koniec jeszcze Smita w akcji^^

Ramajana według Bapu: Sampoorna Ramayanam (1971), Seeta Kalyanam (1976), Muthyala Muggu (1975)

2011-08-28T22:43:00.006+02:00

Bapu to jeden z najznamienitszych reżyserów w historii kina telugu. Z wykształcenia prawnik, z zamiłowania artysta - bo poza reżyserią zajmował się także malowaniem i rysowaniem komiksów. I to ze sporym powodzeniem - stworzył ponoć nowy styl malowania, wprowadził nowy typ czcionki itp. Szczególnie chętnie rysował i malował postaci mitologiczne, a zwłaszcza te Ramajanowe (zresztą narysował cały epos w postaci komiksu). Trudno się więc dziwić, że i jako reżyser często ekranizował właśnie mniejsze czy większe fragmenty Ramajany. No więc postanowiłam zapoznać się bardziej z owym eposem właśnie przez jego filmy. Wybrałam trzy - jak sie okazało pokazujące różne fragmenty Ramajany i to w różnych ujęciach.

Na sam początek poszła najbardziej klasyczna adaptacja. Sampoorna Ramayanam przedstawia bowiem prawie całą Ramajanę: od momentu narodzin Ramy i Sity aż do powrotu porwanej przez Ravanę Sity i zakończenia wygnania Ramy i objęcia przez niego tronu (czyli nie obejmuje tylko Uttara Kandy - ostatniej części eposu opowiadającej o późniejszych losach Rama, Sity i ich dzieci - tę część przedstawiał np inny słynny telugowy klasyk - Lavakusa i wygląda, że kręcone właśnie teraz przez Bapu z Balakrishnną i Nayan Sri Rama Rajyam będzie tyczyć także właśnie tej części Ramajany). I jest to typowy film mitologiczny, czego zresztą się trochę bałam (nadal jakoś mnie ten typ ichniejszych filmów trochę przeraża:P), ale okazało się niesłusznie, bo naprawdę bardzo dobrze mi się ten film oglądało. Owszem, było i trochę specyficznej dla tego typu kina maniery gry, ale nie odbierałam całości jako jakoś bardzo sztuczną i 'teatralną' (no chyba że się odzywał Lakshmana to już było trudno znieść:/)

Rama z Lakshmaną

Shobhanowy Rama był klasycznie mało 'ludzki' (i przez to trochę nudny, choć też nie było tak źle jakby się można obawiać), Sita też niespecjalnie przykuwała uwagę, za to jakie fajne postaci na drugim planie! Zwłaszcza część z ojcem Ramy (granym przez Gummadiego) i jego żonami mi się podobała (może dlatego, że była chyba mniej ortodoksyjna - oczywiście wiem, że są różne wersje Ramajany i tak tradycyjnie to kojarzy mi się raczej inne tło wygnania Ramy...)

Ravana w wersji wielogłowej

Zaskoczyła mnie natomiast SVRowa interpretacja Ravany (ale i w kolejnym filmie było podobnie, więc może to ja sobie jakoś nie tak go dotąd wyobrażałam? Bo raczej nie tak dojrzałego i tak naprawdę wcale nie tak znów groźnego?) I urzekł mnie pokaz możliwości ogona Hanumana^^ (ogólnie większość efektów - poza może lotem strzał - była naprawdę niezła, zwłaszcza lot Ravany z Sitą mi się podobał). Wszystko oprawione jest bardzo ładną, tradycyjna muzyką (klipów jest chyba sporo, ale nie miałam poczucia, że za dużo i żeby mi przeszkadzały w całości odbioru fabuły), ogólnie seans oceniam jako bardzo udany i chyba mogę spokojnie polecać jako Ramajanowe 'wprowadzenie' (hmm..może nie takie aż absolutne, bo jednak nie tak wszystko od podstaw aż tłumaczono...)

ślub Ramy i Sity

I tak optymistycznie nastrojona sięgnęłam zaraz następnego dnia po kolejny Bapowy film. Seeta Kalyanam opowiada już znacznie mniejszy wycinek Ramajany, bo tylko historię uczucia (hmm.. nie wiem czy tak to można określić:P) Ramy i Sity, znaczy pokazuje drogę do ich małżeństwa (i na nim się kończy). O ja biedna i nieświadoma! okazało się bowiem, że tym razem nie mam do czynienia z tradycyjną adaptacją, a bardziej z artystycznym eksperymentem Bapu. Czyli mniej rejestracji przebiegu wydarzeń, a więcej symboliki, artystycznych ujęć itp I więcej klasycznych zaśpiewów. Naprawdę było cięzko i czułam się trochę jak kiedyś na koncercie Stańki - znaczy jak bałwan:P Nie wiem, może to trzeba być nie tylko koneserem ale i Telugiem, żeby to docenić (bo opinie choćby na IMDB są entuzjastyczne), w każdym razie do mnie zdecydowanie to nie trafiło i polecać nie mogę:/

Zniechęciłam się na tyle, że wcale nie miałam ochoty oglądać jeszcze tego trzeciego wybranego filmu, na szczęście po kilku dniach uraz przeszedł mi na tyle, że postanowiłam jednak dokończyć zaplanowanego dzieła:) I jakże dobrze zrobiłam! Muthyala Muggu bowiem, który jest nazwijmy to współczesną inspiracją Uttara Kandą, to film zachwycający! Skoro Uttar Kanda znaczy będziemy mieć opowieść o podkopanym zaufaniu do małżonki i jej oddaleniu.Współczesnym Ramą jest tu pochodzący z bogatej rodziny Sridhar, którego ojciec (na jego prośbę) finansuje edukację jego biedniejszego przyjaciela, a potem także zamążpójście jego siostry (czyli posag). Zbiegiem pewnych wypadków (przyszły pan młody okaże się oszustem) z dziewczyną żeni się sam Sridhar. I w zasadzie nie byłoby problemów (urok i cnoty Lakshmi podbijają całą rodzinę), ale na wydanie za Sridhara swej córki (czyli lepsze wżenienie się w tę bogatą rodzinę) liczył szwagier (czyli Sridharowy wuj). Niezadowolony z obrotu wydarzeń prosi o pomoc kogoś, kto obiecuje za pomocą pewnej intrygi poróżnić młodych małżonków..
Wspomniałam o inspiracji, bo z jednej strony analogie do wydarzeń i postaci z Ramajany są oczywiste, ale z drugiej zwłaszcza główne postaci zostały trochę inaczej pokazane i ich zachowanie wydaje się nie tak 'posągowe', ale bardziej po 'ludzku' zrozumiałe. Kierują się one różnymi emocjami (raz bardziej godnymi pochwały, innymi razem mniej...ale to właśnie wydaje mi się bardziej naturalne i takie 'ludzkie' niż bycie jakby 'ponad nie'). I ponoć był to jakiś przełom w kinie telugu w zakresie sposobu prowadzenia narracji, konstrukcji postaci bohaterów itp. Trudno mi stwierdzić, na czym dokładnie polegała ta różnica - za mało starszych telugów jeszcze widziałam - ale nawet teraz z tego filmu bije taka świeżość, zwyczajność i naturalność. Po prostu bardzo fajnie się to ogląda. Urzekły mnie relacje między młodymi małżonkami (w tym naprawdę zmysłowa scena intymna) czy urok i łobuzerstwo dzieci Lakshmi, wzruszyła postać ojca Sridhara, chęć zrobienia mu krzywdy budziła Rao Gopal Rajowa szuja (to też było pewnym przełomem: wcześniej w kinie telugu zło miało bardziej oczywiste dla wszystkich oblicze, tu ta postać ma pozornie dobrą opinię, a knuje bardzo podstępnie), rozbawiła postać Hanumana (widziana tylko przez jedną z filmowych osób) czy 'małpie wcielenie' Allu Ramalingaiaha.
W ogóle bardzo podobał mi się klimat całej tej opowieści, która ani nie pędzi (czyli można się w niej spokojnie 'zanurzyć'), ale i się nie dłuży. Całość jest pięknie sfilmowana i oprawiona nastrojową, też taką bardziej tradycyjną muzyką. Oto próbka:

Muthyala Muggu zdobył dwa Nationale: za zdjęcia i dla najlepszego filmu telugu. Ciekawe rzeczy o tym filmie można też poczytać tutaj. Ja zdecydowanie polecam:)
I całościowo moją przygodę z filmową Ramajaną uważam za udaną:) I naprawdę nabieram ochoty na zobaczenie Sri Rama Rajam (zwłaszcza jak byłaby okazja na dużym ekranie).

Mysskinowy fetysz?

2011-08-24T23:36:00.001+02:00

Co łączy większość nakręconych do tej pory filmów tego tamilskiego reżysera? 'Żółtosariowe' item songi:D (dodam że świetne!) Tylko w Nandalali takowego nie było:)

Zaczęło się od tańca Malaviki w Chithiram Pesuthadi:

Potem była Snighda w Anjathey:

A ostatnio, przy okazji numeru kutty w Yudham Sei, Mysskin namówił do występu u boku Neetu Chandry nawet innego reżysera - Ameera Sultana (tego od np. Paruthi Veeran):

Czy w najbliższym Mysskinowym projekcie, Mugamodi, też zobaczymy jakąś tańczącą w żółtym sari panią? Okaże się mam nadzieję niedługo:)

Aptharakshaka (2010) - powrót Nagavalli

2011-08-20T22:56:00.002+02:00

Z czym kojarzy się fanom kina indyjskiego Nagavalli? Zapewne najbardziej z kluczową dla fabuły postacią pewnej tancerki z tamilskiego Chandramukhi. I w zasadzie słusznie, z tym, że Chandramukhi było chronologicznie już trzecią (a i nie ostatnią) wersją tej historii. Co ciekawe w wersji malajalam (która była całkiem pierwsza) Nagavali pochodziła z Tamil Nadu, natomiast w wersji kannada i tamilskiej (która jest kropka w kropkę kalką wersji kannada) z Andhra Pradeś:) W każdym razie, skoro owa historia zrobiła taką furorę w całych sumie Indiach (wszystkie wersje były sukcesami kasowymi), musiała się w końcu pojawić chęć dalszego 'odcięcia kuponów', czyli zrobienia sequela. I tym razem zaczęto właśnie w Karnatace, czyli Aptharakshaka jest sequelem Aapthamithry (a skoro Chandramukhi jest kserokopią tejże to spokojnie można ją traktować i jako ciąg dalszy i wersji tamilskiej:P), a (żeby było jeszcze bardziej zagmatwanie:D) potem powstał też jej - nie, nie tamilski, ale telugowy remake (z Venkim).

I może to za sprawą tej powikłanej siatki wersji i powiązań sięgnęłam w końcu jednak i po sequel tej opowieści. Bo tak naprawdę żadna z trzech obejrzanych przeze mniej wersji pierwotnej historii - psychiatry rozwiązującego zagadkę młodej 'nawiedzonej' mężatki - mnie specjalnie nie porwała. Ale fascynuje mnie fenomen popularności tej historii:)

Z kolei nasuwa się pytanie o pomysł na sequel. Well, no więc w pewnym sensie jest ten sam co poprzednio, choć nie całkiem:D Znaczy za sprawą swego portretu duch Nagavalli trafia do innego domu - tym razem zamieszkałego przez rodzinę z kilkoma córkami - i znów zaczynają się w nim dziać dziwne rzeczy. I na pomoc zostaje wezwany znany nam już psychiatra Dr Vijay. Który nic się nie zmienił - dalej jest ekscentryczny i ma dobry wykop, ale oczywiście nie da się zwieść pozorom i bezbłędnie wyjaśni całą sprawę...Kannada adaptacje opowieści o Nagavalli mają jeszcze dodatkowy nader ciekawy aspekt - obsadowy. Otóż każdy z obu filmów o Nagavalli był ostatnim dla grającego w nim jedną z głównych ról aktora. Tuż po nakręceniu Aapthamithry w wypadku lotniczym tragicznie zginęła Soundarya, a tuż po ukończeniu zdjęć do Aptharakshaki na zawał zmarł grający w obu częściach psychiatrę Vishnuvardhan. Oczywiście zrodziło to wiele spekulacji o ciążącej nad filmem klątwie...

Ale wracając do fabuły: no więc sequel też nie wzbudził mego entuzjazmu. Trudno, widać to naprawdę fabuła nie dla mnie:D W każdym razie - choć np. sama postać psychiatry jest identyczna jak w pierwszej części (i tok czy sposób jego 'śledztwa' także) - pewne akcenty zostały siłą rzeczy przesunięte: skoro sama postać Nagavalli siłą rzeczy nie mogła już stanowić takiego suspensu, pokazano nam ją szybciej, a retrospekcja z jej udziałem była obszerniejsza. A grająca ją Vimala Raman miała trochę większe pole do popisu niż..? (no właśnie, nawet się nie pamięta, kto grał tę postać w pierwszej części). I - znów ciekawostka - nawet tańczyła fragment Raa Raa z Vineethem (ciekawostka, bo w Aapthamithrze ten numer nosił inny tytuł i miał inne słowa:D)

Z pań większe role dostały się jeszcze Sandhyi i Lakshmi. Z panów tym razem brylował w sumie sam Vishnuvardhan (no, z obowiązkowym wsparciem 'rozśmieszacza' w boku). W trzech wcieleniach, z czego 'psychiatryczne' stosownie ekscentryczne, królewskie dostojne, a to trzecie wprawiło mnie w lekkie osłupienie (i już teraz wiem, o co chodziło z krytyką Venkiego w tym 'anturażu'- to jest naprawdę idiotyczne - i pomysł i realizacja...).

I osobiście mam już po dziurki w nosie tego epatowania 'lwami' (znaczy simhami): jak nie w tytułach, to w logach albo w piosenkach - w ramach podkreślania dzielności hiroła jak rozumiem, ale na miłość boską, to się robi już totalnie irytujące:/ Zresztą oceńcie sami:

I na wersję telugu w całości raczej już nie mam siły i ochoty. Może podejrzę tylko, jak wyglądają lubiani przeze mnie aktorzy w danych wcieleniach...

Adwaitham (2010)

2011-08-16T21:50:00.002+02:00

O filmie zrobiło się głośno, gdy zdobył niedawno Nationala (nagrodę krajową) dla najlepszego filmu edukacyjnego. Czy jednak jest to faktycznie film edukacyjny? Well, biorąc pod uwagę jak chyba kojarzy się 'edukacja' w kinie indyjskim to nie bardzo:D Bo choć w Adwaitham znajdziemy i kwestię kastowości, nie jest on żadnym piętnującym głośno niesprawiedliwość i zło tego świata manifestem. To po prostu kameralna, snuta przez powracającego po latach w rodzinne strony młodego człowieka opowieść o niezwykłej przyjaźni. Tak się złożyło, że właśnie dwóch osób bardzo różnie sytuowanych społecznie, ale reżysera bardziej interesuje ich wzajemna relacja i bijący z niej humanizm, niż piętnowanie istniejącego społecznego porządku. Bo przecież tak najbardziej to od nas, nie jakichś stworzonych zasad, zależy jak będziemy traktowali ludzi obok nas. Od tego, jakimi i my jesteśmy ludźmi. Czy poczucie bliskości, więzi ma przynależność kastową? Czy specjalnie myślimy o tych różnicach patrząc na tę po prostu piękną i niezwykłą przyjaźń dwóch mężczyzn? Czując podkreślony świetnymi zdjęciami (za które odpowiada chyba ten sam człowiek co przy Prasthanam) i nastrojową muzyką klimat i harmonię tej historii? Jak napisał ktoś w jednym z komentarzy ten niespełna półgodzinny film zawiera więcej treści niż niejeden dwu i pół godzinny. Zatem i ja już kończę te wywody i serdecznie polecam film, który można obejrzeć legalnie na YT (z napisami:)).

I chyba się zabiorę za poważniejsze oglądanie indyjskich krótkometrażówek - na YT można ich naprawdę znaleźć sporo, a bywają jak widać naprawdę interesujące i godne uwagi:) (no i nie wymagają dużo czasu na seans:D)

Ps. I jak fajnie po lekturze biografii Phoolan Devi wiedzieć, kto to jest malliyah:)

Byłam na chasydzkim weselu:)

2011-08-12T22:54:00.001+02:00

Niestety nie na takim prawdziwym, tylko 'pokazowym' (odtworzeniem słynnego przedwojennego wesela Mani, najstarszej córki Rabina Rymanowa Horowitza z młodym Rabinem z Jedlicza) w ramach tej imprezy, niemniej było bardzo fajnie i ciekawie:) Na dowód parę fotek:

weselny zespół klezmerski

Naprawdę fajnie grali:)

Panna młoda [kala] z matką i teściową in spe oraz weselny 'wodzirej'

Ketuba czyli kontrakt małżeński

I już po ślubie:)

Nie zabrakło też poczęstunku (czulent pycha!):) A gdyby ktoś był ciekawy dokładniejszego opisu przebiegu takiego tradycyjnego wesela (i co to jest np bedeken, chupa, co robi się siedem razy, co się zasłania, a co się rozbija itp) to znajdzie go tutaj:)

Mohanlal i Cohenowe 'I'm your man':)

2011-08-10T15:24:00.004+02:00

Znaczy naprawdę to on śpiewa:) W nadchodzącym filmie Blessy'ego 'Prayanam':

I jeszcze tapety z filmu (nie wiem czy całkiem oficjalne, ale ładne:)):

Historyczne promo:)

2011-08-03T16:49:00.001+02:00

My Dear Kuttichathan (klipem z któregoż zresztą inaugurowałam ten blog:)) to zrealizowany prawie 30 lat temu pierwszy indyjski film 3D. Zrobili go Keralczycy, ale zdubbingowane wersje były wyświetlane w całych Indiach:) Trailer promujący nową, odświeżoną wersję tego filmu (która trafi niedługo znów do południowych kin) jest o tyle ciekawy, że pokazuje także archiwalne materiały z czasu pierwszej premiery (czyli 1984 roku), gdy to największe gwiazdy z poszczególnych kinematografii (Big B, Rajini, Chiru, Prem Nazir itp) promowały ową technologiczną wówczas nowinkę zachęcając do seansu z użyciem jakże popularnych dziś specjalnych okularków:)

For Roseanna / Roseanna's Grave (1997)

2011-08-01T21:24:00.002+02:00

Są filmy, które nas zachwycają, ale nie mamy specjalnie do nich ochoty wracać, zwłaszcza w chwilach złego humoru, czy tzw. 'doła'...A i są i tzw 'antydepresanty' właśnie, takie, na samo wspomnienie których poprawia nam się humor. Do takich należy u mnie i Roseanna's Grave, który to ostatnio z wielką przyjemnością sobie odświeżyłam:)

Urokliwe, spokojne miasteczko we Włoszech. Marcello jest właścicielem knajpy, który jednakże zachowuje się dosyć dziwnie. Jak nie reguluje ruch uliczny, żeby nie doszło do wypadku, to wyrywa ludziom papierosy z ust, czy odmawia im kolejnych drinków, wiedząc o ich chorobach. Prozdrowotny szaleniec? Niezupełnie:) Marcello ma swój cel (a w zasadzie obietnicę do spełnienia). Jego ukochana żona Roseanna jest śmiertelnie chora i prawdopodobnie nie zostało jej już dużo życia. Przyjmuje ten wyrok dość spokojnie, ma jednak jedno marzenie: chce być pochowana na miejscowym cmentarzu (gdzie leży już jej córeczka). A zostało na nim już tylko kilka wolnych miejsc natomiast jego rozszerzenie jest niemożliwe, bo właściciel przylegającego do cmentarza gruntu odmawia jego sprzedaży. Marcello staje więc na głowie, by spełnić ostatnie życzenie żony i nie dopuścić, by zabrakło jej miejsca na pochówek na owym cmentarzu (rezerwacja/wcześniejszy wykup mogiły nie wchodzi w grę:P). Czy jednak uda mu się uchronić wszystkich wokół przed śmiercią, do czasu gdy nie odejdzie Roseanna?

Nie wiem na czym to polega, ale największymi pochwałami życia bywa właśnie wiele z filmów 'ze śmiercią w tle'. Roseanna's Grave to też film pogodny, pełen uroku i humoru i... pełen życia. Film, który momentami wzrusza, momentami bawi i który ogląda się z uśmiechem na twarzy i ciepełkiem koło serca. To chyba dość nietypowa rola jak na emploi Jeana Reno - przynajmniej mi się kojarzy raczej z 'twardszymi' rolami, a to to taki przeuroczy romantyczno-komediowy amant, facet, który kocha swą żonę nad życie i chciałby jej przychylić 'nieba do stóp' (nawet jeśli ma być nim ów grób. I nawet jeśli miałby przez to zwariować:P). Mercedes Ruehl kojarzę przede wszystkim z brawurowej (i Oscarowej) roli w The Fisher King. Jej Roseanna to kobieta 'z krwi i kości', baba z 'charakterkiem' - taka, którą można kochać na zabój, ale może i doprowadzić do furii...

Można nazwać ten film komedią romantyczną, ale ma i elementy komediodramatu, czy czarnej komedii... I ma piękną włoską muzykę w tle:) Ja mam do niego w sumie tylko jedno zastrzeżenie: dlaczegoż u diabła we włoskiej mieścinie wszyscy mówią po angielsku??

Keralski Elvis?:D

2011-07-30T21:46:00.000+02:00

Może sobie być starszym panem z brzuszkiem (i postarzającym ponoć wąsem:P), ale za to jak wymiata!^^ Młodziaki wysiadają:P

Weekend specjalny z Uttamem

2011-07-25T20:26:00.002+02:00

Właśnie mija 31 rocznica śmierci największego, uwielbianego do dziś gwiazdora kina bengalskiego.W ciągu ponad trzech dekad swej kariery Uttam Kumar zagrał w ponad 200 filmach. Poza tym także produkował, reżyserował, komponował i śpiewał. Najbardziej popularny był jego wizerunek amanta, ale - wybierając filmy do tego miniprzeglądu dość metodycznie - starałam się uwzględnić maksymalnie szeroki wachlarz jego ekranowych wcieleń. Chyba mi się udało:) Kolejność filmów chronologiczna (bo i tak je oglądałam:)).

Marutirtha Hinglaj (1959)

Adaptacja słynnej powieści pod tym samym tytułem to opowieść o pielgrzymce grupy ludzi do Hinglaj, świętego miejsca znajdującego się na terenie dzisiejszego Pakistanu. Akcja toczy się w latach 40, gdy to taka pielgrzymka odbywała się pieszo, przez pustynię i była prawdziwym wyzwaniem. Wśród wędrujących są Thirumal i Kunti - para kochanków, których uczucie jest zakazane. I happy endu tego związku nie będzie...Całość jest dość ciężka i film jako taki bardzo mnie nie urzekł, ale Uttam - który przez większość filmu jest w mojej ulubionej (co stwierdziłam już po Saptapati) wersji 'wymiętej' i z szaleństwem w oku - podobał mi się bardzo. Muzyczne 'wstawki' to przede wszystkim zaś pieśni o charakterze modlitewnym:

Film do obejrzenia (w częściach i podpisany) na YT: http://www.youtube.com/watch?v=ShfEAeUQmR8

Jhinder Bondi (1961)

Bengalska wersja Więźnia Zendy, czyli widowisko kostiumowe, w którym Uttam gra podwójną rolę porwanego przyszłego władcy i wynajętego do jego udawania sobowtóra. Oczywiście jest intryga, przepych zamkowych komnat, szpady, ale i niespodziewane uczucie...Znów, może nie całkiem moje gatunkowe klimaty (choć oglądało się dość przyjemnie), ale wcielenia Uttama (w sumie 3) przeciekawe, szkoda, że wersja z wąsikiem w stylu Erolla Flyna, do której zapałałam największą sympatią należała do tego, który zaraz potem zaczął udawać drugiego, bezwąsego (więc i wąsik zniknął:(). Na pociechę dostałam 'wymiętą' wersję uwięzioną:P

A prócz Uttama jeszcze świetny zły Soumitra Chatterjee i coraz bardziej fascynująca mnie Arundhati Devi (ech, ten czar i klasa ongisiejszych aktorek) w roli przyszłej królowej.

I ponownie link do filmu na YT: http://www.youtube.com/watch?v=iZpdR8qvu4U&feature=channel_video_title

Jatugriha (1964)

Kameralna psychodrama, o parze, którą wszyscy wokół uważają ich za idealne małżeństwo, ale oni - choć pobrali się z miłości i nie ma mowy o jakiś wielkich konfliktach, awanturach czy zdradzie - żyją coraz bardziej obok siebie zamiast ze sobą i w końcu decydują się rozstać...Zwyczajny film o zwyczajnym życiu. Bez zbędnych ozdobników i bez łatwych rozwiązań, bo nic tu nie jest proste, a jednocześnie wszystko takie realistyczne i życiowe...Z prawdziwymi emocjami, frustracjami i obawami świetnie oddanymi przez Uttama (na koniec i w rogowych okularach, ach!) i Arundhati, na których spoczywał tu w sumie cały ciężar filmu. Bardzo mi się podobało:)

Antony Firinge (1967)

Tytułowy bohater to postać prawdziwa. Syn Portugalczyka i Induski, który - zamiast oprzeć się bardziej na europejskim (znaczy wyższym:P) pochodzeniu ojca - zafascynował się lokalną bengalską kulturą i stał się słynnym poetą i pieśniarzem. A poza tym zakochał się w dziewczynie z przeszłością, wdowie i kurtyzanie i nie było to także łatwe (dobrze społecznie widziane) uczucie. Zatem film biograficzny. I rzekłabym dość bengalski w klimacie (spokojnie można by go wziąć np. za adaptację kolejnej powieści Chattopadhyay'ego- znaczy tego od Devdasa). Skusiłam się na niego przede wszystkim ze względu na Nationalową rolę Uttama i prawdę mówiąc przez większość filmu właśnie jemu przyglądałam. Głównie dlatego, że - choć widziałam już przecież różne jego filmowe wcielenia - wydał mi się kompletnie do siebie niepodobny:P (znaczy to było takie: "czy to na pewno on?^^). Całość jednak dość męcząca i specjalnie nie polecam - na pewno nie bez stosownego nastawienia:) I jak na dotychczas oglądane bengalskie rzeczy to sporo w tym filmie muzyki - w sumie trudno się dziwić skoro bohaterami są poeta (śpiewający swe utwory) i kurtyzana, znaczy to część ich pracy. Mała próbka specyfiki tej muzyki:

Oczywiście na koniec link do filmu na YT: http://www.youtube.com/watch?v=5PGvLBvTi6Q&feature=watch-now-button&wide=1

Nabarag (1971)

W przeglądzie nie mogło zabraknąć filmu z duetem Uttama i Suchitry Sen (byli wszak słynną 'złotą parą' kina bengalskiego). Nabarag to historia małżeństwa prostej wiejskiej dziewczyny (która musiała się przenieść do Kalkuty po podziale Indii) z dobrze sytuowanym biznesmenem. Reena nie może się odnaleźć w tym nowym dla niej świecie, w roli 'pokazowej żony' u boku męża, który kieruje się obcymi dla niej twardymi 'biznesowymi' zasadami. A co gorsze, ich syn pod wpływem ojca wyrasta już na małego kapitalistę i snoba.. Po raz kolejny stwierdzam z zachwytem, że Suchitra to prawdziwa diwa ekranu. I po raz pierwszy chyba miałam ochotę przyłożyć po głowie Uttamowi, znaczy granemu przez niego bohaterowi:P (choć w garniturach wyglądał świetnie). Całość niezła, choć bez zachwytów. I próbka klimatowo-muzyczna:

Oraz tradycyjnie link do filmu na YT: http://www.youtube.com/watch?v=8HWGQLYK2ws&feature=watch-now-button&wide=1

Reasumując: Uttam interesującym aktorem jest (był), a stare kino bengalskie ma swój klimat, więc chętnie je jeszcze kiedyś pozgłębiam (nie tylko to Uttamowe:) choć mam poczucie, że jego filmografię na razie wciąż tylko 'liznęłam'...)- materiału na YT jest naprawdę sporo:)
I chcę taką kartkę ze znaczkiem,o!

Roudra Chhaya (1973) - zacząć od nowa?

2011-07-21T19:49:00.004+02:00

Tak sobie ostatnio przeglądam filmową ofertę indyjskich dystrybutorów na YT i przyznam, iż robi się ona coraz ciekawsza, zwłaszcza ta Rajshriowa. Może nie zawsze są to jakieś bardzo znane tytuły, ale tym ciekawiej:) Do Roudra Chhaya zachęciło mnie - poza obecnością Uttama Kumara w obsadzie znaczy, ale w kwestii wyboru z jego filmów - streszczenie sugerujące, iż film mówi o kwestii wpływu natury i wychowania na charakter człowieka. Pomyślałam sobie: "bengalska riposta na Rajową Aawarę"? A jak zaczęłam googlować to doczytałam jeszcze, że to ponoć pierwsza negatywna rola Uttama - co oczywiście zachęciło mnie jeszcze bardziej:D Ale po seansie nie mogę się specjalnie zgodzić ani z jednym ani z drugim stwierdzeniem:) Bo ten film jest dla mnie bardziej o pewnej nieuchronności przeznaczenia, o tym, że można się starać w pewnym momencie coś zmienić, zacząć inaczej, od nowa, ale w końcu wyjdzie i tak to, co nam pisane (i co może być jakąś tam konsekwencją tego, co robiliśmy wcześniej). Że nie ma raczej szansy na takie ponowne 'carte blanche'. I można się tylko zastanawiać, jak inaczej mogłyby pewne rzeczy wyglądać, gdyby kiedyś inne rzeczy potoczyły się inaczej.. Pewnie trochę motam, ale to i skomplikowane do wyjaśnienia:D

Uttam też moim zdaniem nie gra roli negatywnej, tylko antybohatera (ech, żesz oni tam jakoś w ogóle nie potrafią tego rozgraniczać:P) - człowieka, którego poznajemy jako twardego, bezwzględnego szefa bandy, a który potem na naszych oczach odkrywa jakby inne swe oblicze.. I do którego zaczyna się odczuwać coraz więcej sympatii, a trochę i współczucia, bo widzimy i jak się teraz stara, ale i jak pewne ongisiejsze 'niedobory' wciąż nad nim 'wiszą'...Znaczy owszem, nie biały, krystaliczny, ale i nie czarny charakter, tylko szary, taki najciekawszy:)
Bardzo fajny jest też klimat tego filmu, jest taki kameralny, a jednak gdzieś tam czai się napięcie, powiedziałabym (dokonując oczywiście pewnego uproszczenia:)) że to taki 'zachodni' w klimacie film. I cieszę się, że jest jeszcze czarno-biały, notabene myślę, że ma to swoje znaczenie zważywszy, że tytuł filmu to 'światłość (blask) i cień'.

Piosenki są, ale nie zaburzają narracji filmu, ani nie 'odstają' do niego, znaczy dla mnie były bardzo naturalną jego częścią (i nawet z nimi film nie trwa pełnych 2 h:)). Może w ramach próbki wybiorę piosenkę' knajpianą':

I jak wspomniałam na początku film (z napisami) można obejrzeć na kanale Rajshri Bengali na YT.
A ja nabrałam chyba ochoty na więcej Uttamów:) Na szczęście, dzięki YT, mam z czego bez specjalnego wysiłku wybierać:)

Khan Dada, czyli Brahmi superhiroł

2011-07-19T23:00:00.000+02:00

Poczułam się kompletnie rozbrojona:D Szkoda, że tylko motyw ze 'Shivy' rozpoznaję:( Może w całym filmie załapię więcej nawiązań...

Południowe gwiazdy w kampanii antynarkotykowej

2011-07-08T08:21:00.003+02:00

W kampanii udział biorą m.in. Ravi Teja, Vikram, Mammootty, Ambareesh, Lakshmi Manchu, Prakash Raj, Samantha, Mamta Mohandas, Allari Naresh, Puri Jagannath, Rockline Venkatesh, Upendra, Krish, Devakata, Sukumar, Sandeep czy Tapsee.

Spot reklamowy:

Wg raportowych szacunków w Indiach narkotyki bierze prawie 70 milionów ludzi, a co roku z powodu ich przedawkowania umiera ok. 5 tysięcy osób poniżej 21 roku życia. (źródło)

Indyjskie kino bondowskie

2011-07-06T22:19:00.002+02:00

Od dawna już twierdzę, że w kinie indyjskim można znaleźć wszystko:) Jakżeby mogło więc w nim zabraknąć filmów bondowskich:D Oto przykłady z różnych kinematografii południowych:

Dr. RajKumar w Goadalli CID 999 (1968, kino kannada)

Za Wiki: Rajkumar was the first actor in Indian cinema to enact a role which resembled James Bond; his first such movie was Jedara Bale. Later he acted in other Bond movies such as Operation Jackpotnalli CID 999, Goadalli CID 999, and Operation Diamond Rocket.

JaiShankar jako CID Shankar (1970, kino tamilskie):

Za Wiki: He stormed the celluloid citadel with action thrillers like CID Shankar (that gave him a James Bond image)

Superstar Krishna jako James Bond 777 (1971, kino telugu):

I Prem Nazir, jako Cid Nazir (1971, kino malajalam):

*notka zainspirowana notką z tego bloga*

Faceci inaczej, czyli ostatnio wynalezione smaczki filmowe:)

2011-06-26T19:20:00.003+02:00

Na początek wychowywany jak dziewczynka Dileep z Chanthupottu (no, tu się już mu to akurat próbuje wybić z głowy:P):

Sam film niestety jest niespecjalny, znaczy dość płyciutki, co rozczarowuje zwłaszcza jak na reżysera Lala Josego...

A teraz przechodzimy do Jiivy w różowej peruce z filmu 'E':D (niestety mogę tylko zalinkować, bo wkleić bezpośrednio się nie da:( za to fragment jest z angielskimi napisami - legalnie, bo to kanał Erosa:))
Cały film też całkiem niezły:)

Pogorzelisko / Incendies (2010)

2011-06-23T22:32:00.002+02:00

Kanada. Podczas odczytywania testamentu swej matki, dorosłe już bliźnięta Simon i Jeanne ze zdziwieniem dowiadują się, że mają brata oraz że ich ojciec - o którego śmierci byli przekonani - wciąż żyje. Ostatnią prośbą zmarłej Nawal jest, by rodzeństwo odnalazło ich obydwu i przekazało im zapieczętowane listy. Podjęte poszukiwania doprowadzą jednak rodzeństwo także do odkrycia prawdy o własnej matce, o której przeszłości jak się okazuje nie mieli pojęcia... A była to bolesna historia, tak jak bolesne są losy tytułowego pogorzeliska, czyli ogarniętego krwawą wojną Libanu, skąd jak się okazuje pochodziła Nawal.

Odkryta prawda będzie też trudna i szokująca dla dzieci Nawal i trudno nawet powiedzieć, by wyzwalała i oczyszczała...Bo wydaje się tego chyba zdecydowanie za dużo jak na odporność czy wytrzymałość człowieka. I trudno chyba pozostać obojętnym na ten ładunek krzywd, cierpienia i bólu. Pewne zbiegi okoliczności czy rozwiązanie mogą wydać się nieprawdopodobne, czy nawet jak rodem z telenoweli, ale czy nie można by tego powiedzieć i o niektórych antycznych tragediach? (a notabene, film powstał na podstawie sztuki). A tu oglądamy na ekranie współczesną tragedię. Trzymającą w napięciu, przejmującą, świetnie opowiedzianą i bardzo dobrze zagraną. O której niełatwo zapomnieć po seansie...

I - jeśli to może być dla kogoś dodatkową rekomendacją - także ponagradzaną w Toronto, Wenecji, na Warszawskim Festiwalu Filmowym czy nominacją do Oscara.

Happy Father's Day!

2011-06-20T21:57:00.000+02:00

....czyli specjalny telugowy plakat nowego filmu Vikrama ze znanymi ojcami i synami z branży:

Avakai Biryani

Indyjskie kino dziecięce: Keshu (2009), Malli (1998), Chutkan Ki Mahabharat (2006)

Piękne południowe panie;D

Mee Sindhutai Sapkal (2010) - 'Bóg nie mógł być wszędzie, więc stworzył matkę'

Alfabet zakochanego w Meksyku: Jean-Claude Carriere

Wchodząc w dorosłość: 'Sneha Geetham', 'Life before wedding' (LBW) & 'Thakita Thakita' (2010)

Czekając na filmy Indrajitha...

Gwiazdy kina tamilskiego lat 90 w zrealizowanym w dobę 'Suyamvaram'(1999)

Keralski gwiazdozbiór w 'Twenty:20'

Niepełnosprawni bohaterowie w kinie indyjskim - cz IV: chorzy na Alzhaimera i schizofrenię

Filmowe głosy w ważkich problemach społecznych: 'Shikshanachya Aaicha Gho!' (2010) i 'Puttakkana Highway' (2011)

Gatunkowe schematy i co z tego wynika: Golconda High School i Payanam (2011)

Moje muzyczne oczarowania AD 2011

*rzecz była pierwotnie publikowana w częściach na fb*

Na dobry początek coś skocznego i powszechnie u nas znanego (czyli z bolly:D)- Darrrling:

Na liście moich oczarowań ad 2011 nie mogło zabraknąć śpiewającego Dhanusha. Lubię barwę jego głosu:) Ale nie, nie będzie to Kolaveri:D

Jeszcze inne muzyczne klimaty i kino mallu (Nationalowe zresztą):

I pora na coś energetycznego i totalnie odjazdowego:) Szalejący Disco Dancer, znaczy ten...no Prithvi:D

I z kolei coś spokojniejszego - na wyciszenie. Z Gangaputrulu - telugowego filmu o rybakach:

(tak naprawdę najbardziej to lubię jeszcze inną piosenkę, ale niestety owejże na YT nie znalazłam, więc mogę wrzucić tylko w formie audio)

I znów coś bardziej energetycznego (i niegrzecznego^^). U nas furorę zrobił raczej utrzymany w podobnych klimatach OST z Delhi Belly, moim zdaniem ten Shorowy wcale nie jest gorszy:) (tyle, że nie jest to produkcja Aamira, wiec przebicie medialne nie to:P)

I drugi, klimatyczniejszy kawałek ze Shora:

I tamilska piosenka, która gości w moim odtwarzaczu od dawna, ale dopiero teraz zobaczyłam klip:D I well.. nie ma jak męskie podwijane lungi^^ I kto by pomyślał, że 'praca u podstaw' potrafi wyglądać tak zachęcająco:D Czyli Adikuthu:

I na koniec pożegnam się dostojnie - Vishwanathem śpiewającym Balasubramaniyanem^^ Harikathę:) (ha, dzięki temu soundtrackowi się dowiedziałam, że coś takiego jest i co to:D)

Znaczy miniony już rok muzycznie uważam za udany:) I czekam na nowe oczarowania:)

Gwiazdorski klip

Pilla Zamindar (1980), czyli podwójny ANR i stylowy Mohan

Tak, tak... to On, czyli hołd dla geniusza

Karnatyka w kinie mallu

Hołd dla kina w 'Veyil'

Dweepa (2002) - siła Soundaryi

Rodzynki z migdałami, czyli wieczór z Rzeszów Klezmer Band

CID Nazir (1971), czyli poznajcie keralskiego Bonda:)

Vichitra Vivaham (1973) - komediowe qui pro quo autorstwa Bhanumati

Jayarajowy cykl 'navarasa'

Malaya Marutha (1986) - karnatyczna uczta z Karnataki

Miłość Elviry Madigan (1967)

Bolly zaduszki

Happy Birthday, Kollywood!

Mini opinie filmowe

Sri Rama Rajam - Bapu znów robi Ramajanę

Irumbu Kottai Murattu Singam (2010)- odjazdowe tamilskie kino kołbojskie:D

Bolly remakami i sequelami stoi?

Londyńskie musicale, czyli przepis na dobrą zabawę:)

Muran (2011) - nieznajomi z podróży

Bolly remaki bengalskich filmów

1955- Sabar Opore

1958 - Kala Pani (Dev Anand)

1971- Lal Patthar (Raj Kumar)

1987- Ijaazat (Nasserudin Shah)

1967 - Jivan Mrityu

1970 - Jeevan Mrityu (Dharmendra)

1975- Chupke Chupke (Dharmendra)

1975 – Amanush (Uttam Kumar)

1982 - Bemisal (Amitabh Bachchan)

1977 - Anand Ashram

1977 - Anand Ashram (Uttam Kumar)

Chalachal (1956)

Safar (1970- Rajesh i Sharmila)

Khamoshi (1969- Waheeda Rehman)

Powstał też remake telugu – z Savitri

Mere Apne (1971- Meena Kumari,Vinod Khanna)

Geet Gaata Chal (1975, Sarika)

Saat Pake Bandha (1963- Suchitra)

Kora Kagaz (1974- Jaya Bhaduri)

Plus remaki: tamilski (ze Sridevi) i telugu (z Bhanumati)

Mejdidi (1959)

Majli Didi (1967- Meena)

Pandit Mashai (1951)

Khushboo (1975- Jeetendra, Hema Malini)

Posterów telugowych filmów ciąg dalszy

'Odgrzewane przeboje' z południa

Postery telugowych filmów

Mini opinie filmowe

Happy Birthday, Tollywood!

Południowe śluby

Navarathri (1966) - 9 dni, 9 emocji, 9 wcieleń ANR-a

Item songi (i nie tylko) Silk Smity

Ramajana według Bapu: Sampoorna Ramayanam (1971), Seeta Kalyanam (1976), Muthyala Muggu (1975)

Mysskinowy fetysz?

rzecz była pierwotnie publikowana w częściach na fb