wtorek, 21 maja 2013

Indyjscy aktorzy w sutannach i koloratkach;)

Pomyślałam o takiej notce przy okazji obserwacji pewnych trendów w kinie molly, ostatecznie zmobilizował mnie... seans tamilskiego Kadal;) Każdy, kto trochę 'siedzi' w kinie indyjskim (zwłaszcza tym najbardziej geograficznie południowym) wie, że można w nim zobaczyć nie tylko hinduistycznych kapłanów. Oto parę przykładów;)

Amitabh w Amar Akbar Anthony
Przebrany i tylko na chwilę ale jednak;) No i tak barwny, że trudno go zapomnieć:D

Shiney Ahuja w Sins
Ksiądz na drodze pokusy. Cielesnej. Ponoć inspirowany Zbrodnią ojca Amaro.

Asrani w Kamal Dhaamal Kamal
Ksiądz oprotestowany przez środowiska katolickie^^

Arjun w Kadal

Aravind Swamy w Kadal
Dla odmiany kapłan - wzorzec (no dobra, nudny wzorzec:P)

Indrajith w Amen:
Ojciec Vatoly. O ile zrozumiałam dość niebanalny (nowoczesny:D) kapłan

Prithviraj w Louis Araman:
 

Ma być księdzem,ale nie bardzo chce:P Nie wiem, jak wygląda obecnie kwestia prac nad tym filmem..

Sreenivasan w Parudeesa:

Kapłan ortodoksyjny.

Kunchacko Boban i Bijju Menon w Romans:
Fałszywi księża^^ (ponoć remake We're not angels)

Ktoś ma inne przykłady?

sobota, 18 maja 2013

Tamilskie 'świeżynki': 'Haridas', 'Aadhi Bhagavan', 'David', 'Paradesi' (2013)

Przy okazji podsumowania zeszłego roku  pisałam o sporych problemach z dostępnością tamilskich filmów na dvd. Nie wiem, co się dzieje (i nie chciałabym tu zapeszyć:P), ale w zakresie tegorocznych premier jak dotąd prawie wszystkie interesujące mnie tytuły zostały wydane z napisami! A skoro już taki cud nastąpił to należy korzystać, zatem zrobiłam sobie mini-przegląd świeżutkich tamili:)

Haridas
'Dla każdego dziecka pierwszym bohaterem (wzorcem) jest jego ojciec'- tak brzmi motto tego, bardzo przeze mnie wyczekiwanego, filmu. Jego bohater, dzielny policjant Sivadas, jest bez reszty oddany swej wymagającej pracy. Do czasu, gdy okoliczności zmuszą go do zajęcia się swym dziesięcioletnim synem Haridasem. Który jest autystykiem... Temat 'rodzice i niepełnosprawne dzieci' nieobcy jest mi i z racji zawodowych doświadczeń. Zdaję sobie więc sprawę, jakie to niełatwe poświęcić w zasadzie całe życie takiemu dziecku. Z perspektywą wielu wyrzeczeń,  a bez specjalnej gwarancji postępów. I jakoś rzadziej decydują się na to ojcowie. Tym bardziej pewnie ciekawa byłam filmu i chyba tym bardziej mnie poruszył. 'Faceci nie płaczą' - mówi Sivadas w jednej z najbardziej wzruszających scen filmu. Tak, ma chwile kryzysu, ale idzie dalej... Walczy. Dla syna. Na szczęście trafia na dobrego, mądrego lekarza. Który tłumaczy mu, że chłopiec nie jest upośledzony. Po prostu żyje w swoim świecie. A przecież w zasadzie świat każdego z nas jest trochę inny, tu różnica tkwi tylko w skali owej odmienności (notabene pokazany w Haridasie obraz autyzmu trafił do mnie dużo bardziej niż choćby ten z Barfi). Panowie trafiają też na świetną nauczycielkę (sceny w szkole są przezabawne:D).  Sneha zrezygnowała dla tej roli z możliwości zagrania w megaprojekcie Rajiniego - zawsze wiedziałam, że ta kobieta ma dobrze poukładane aktorskie priorytety:) Podobnie zresztą grający Sivadasa Kishore - który budzi moje coraz większe zainteresowanie (rozpaczliwie szukam kannadyjskiego Cyanide o zabójstwie Rajiva Gandhiego) Ogólnie, jeśli miałabym się czegokolwiek od strony obsadowej 'czepić', to może tylko zbyt oczywistego obsadzenia Pradapa (a mógł zagrać np trenera:P) Przy samym finale przez chwilę miałam wątpliwości. Że może nie tak bym to widziała. Ale za chwilę znalazłam ładną paralelę, którą taki rozwój wypadków tworzył, a potem nastąpił taki obrót sprawy, że już w ogóle zajęłam się tylko smarkaniem:P Bardzo polecam.  I obowiązkowo kupię sobie w Londynie ten film na dvd:)

Aadhi Bhagavan
Wstępnie ów gangsterski projekt wyglądał dość ciekawie, ale potem recenzje mnie jakoś zniechęciły. Ostatecznie zadecydował tamilski rap, a w zasadzie zobaczenie looku Jayama Raviego, jakiemu towarzyszyła ta piosenka:D Stwierdziłam, że nawet jeśli film będzie nie najlepszy, dla takiego wcielenia aktora warto:P I dokładnie tak było:) Choć na początku nie całkiem mogłam zrozumieć, skąd tyle krytyki wobec tej  'mafioso action love story' - było dość ciekawie  i klimatycznie, a Ravi jako gangster to temat na osobny wzdech:P Chyba aktor ma już zdecydowanie 'chłopięce lata' za sobą. Oglądałam może nie z zachwytem, ale z zainteresowaniem i czekałam na wiadomą 'odsłonę'. Gdy w końcu się doczekałam, najpierw aż kwiknęłam z radości, ale potem niestety stwierdziłam, iż to wszystko jakoś do siebie nie pasuje.. Mimo tego, że bohaterowie zdawali się sami w sobie być naprawdę ciekawi (wcielenia Raviego jak już wspomniałam świetne, a Neetu Chandra grała zdecydowanie nietypową heroinę), fabularnie jako całość się to po prostu specjalnie 'nie kleiło'. Znaczy potencjał myślę był, ale na tym się niestety skończyło. A, i chyba w końcu nie nakręcono tego klipu w Polsce - w filmie na pewno takowego nie ma.

David 
Pamiętam, że od początku spodobał mi się pomysł współpracy  Beyora Nambiara z Vikramem i Jiivą - taka ładna mieszanka się zapowiadała:) I nawet jeśli bardziej spodobał mi się trailer wersji hindi, postanowiłam, z sympatii dla Jiivy, obejrzeć jednak wersję tamilską. Być może to był błąd (w  wielu recenzjach spotkałam się z opinią, iż to właśnie owa londyńska, gangsterska historia - której brak w tamilskiej wersji - jest najciekawszą częścią filmu). Tamilską wersję ogląda się może i nie najgorzej, tylko niewiele z tegoż wynika...I o ile jeszcze przy goańskiej historii Vikrama - opijusa może i 'tak ma być': znaczy lekko, trochę zabawnie, ciut gorzko i tyle, o tyle mumbajska historia z Jiivą jako niedoszłym muzykiem przywodziła mi na myśl średniej jakości hirołsowce, w których niby jest jakieś tam tło społeczne, ale jakoś słabo to rozwinięte, a bohater, nawet jeśli najpierw dostaje po głowie (w sensie dosłownym) i tak, w widowiskowym stylu, 'powali' oczywiście bandę zuych (a objawy potencjalnego urazu zdadzą się ostatecznie nie mieć specjalnego znaczenia:P) Po prostu spodziewałam się więcej, niż  filmu, na którym się może i nie męczyłam, ale o którym raz dwa pewnie zapomnę.
 Paradesi
Po ostatnich rozczarowaniach filmami Bali z jednej strony czekałam na ten, z drugiej trochę się go bałam. Czy reżyser będzie jeszcze w stanie zrobić naprawdę dobre kino, takie o którym trudno zapomnieć? Well.. jakkolwiek Paradesi takim filmem (jeszcze) nie jest, tak daje jakieś nadzieje na przyszłość. Akcja toczy się w latach 30, jeszcze przed odzyskaniem przez Indie niepodległości. Ten historyczny kostium skojarzył mi się trochę z Araavan Vasanty Balana. Nie dlatego, żeby to była podobna rzeczywistość (w końcu dzieli ją jakieś 200 lat), ale ponieważ te, pieczołowicie odtworzone, realia 'z epoki' zdawały się trochę negatywnie korelować z moim zaangażowaniem jako widza. Jak doceniałam różne detale, tak trochę zeszło, zanim zaczęłam się tak naprawdę przejmować pokazywaną mi historią (w kategorii obrazów poruszających tematykę 'niewolniczej pracy' mam zresztą bardzo wysoko ustawioną - przez Angadi Theru - poprzeczkę:P) Dlatego Paradesi, pomimo wrażenia w zakresie odtworzenia klimatu epoki czy naprawdę dobrej obsady (to moje pierwsze spotkanie z Arthavą Muralim i jak najbardziej życzę mu, żeby 'skorzystał' na roli u Bali podobnie jak Vikram czy Surya, natomiast z prawdziwą przyjemnością zobaczyłam znów, po Baanam, Vedhikę - podoba mi się dziewczyna i jej wybory:))  to dla mnie 'tylko' dobry film. Ale to i tak niemało.
Ps. Bo zapomniałabym: numer 'misyjny' po prostu wymiata! Po prostu zaniemówiłam z wrażenia, jak to zobaczyłam:D

niedziela, 12 maja 2013

Midhunam (2012) - carpe diem w jesieni życia;)


Od dawna bardzo niecierpliwie czekałam na ten film (plakat z niego gości zresztą od jakiegoś czasu na 'czołówce' mojego bloga:)). Bałam się tylko, że może wcale nie wyjść na dvd z napisami (wielu kameralniejszym filmom telugu się to niestety zdarza - że wspomnę tylko o Devasthanam czy  Onamalu z tych ostatnich...), na szczęście został wydany:)
W wielu internetowych wypowiedziach podkreślano, że ten film to esencja 'telugowości' i dokładnie tak jest. To jest ten 'natywny' klimat, który znam z filmów z lat 80, przedstawiany kiedyś przez takich klasycznych twórców jak Vishwanath, Bapu czy Jandhyala. Cudowny świat, w którym toczy się spokojne, wypełnione pięknymi widokami i raagującymi melodiami życie. I w zasadzie należało się chyba tego spodziewać, zważywszy iż reżyserem filmu jest ceniony aktor charakterystyczny i scenarzysta, Tanikella Bharani, człowiek rzec można chyba 'starej dobrej szkoły', a sam film - historia starszego, mieszkającego samotnie (znaczy z dala od dzieci), ale potrafiącego cieszyć się życiem, małżeństwa - jest adaptacją powieści telugu. Co ciekawe nie pierwszą - dekadę wcześniej zekranizowali ją Keralczycy. Oczywiście postanowiłam wykorzystać okazję do ciekawego porównania (dotąd miałam sposobność do takowego tylko przy adaptacjach Devdasa i Parineety, ale żadnej literatury z południa), obejrzałam wcześniej Oru Cheru Punchiri i będę się dalej także i do tamtej wersji odnosić:) 
Może na wstępie napiszę, iż Midhunam  urzekł mnie zdecydowanie bardziej:P Oru Cheru Punchiri oglądałam raczej 'na chłodno', tu już na napisach początkowych na mojej twarzy pojawił się błogi uśmiech i nie zniknął w sumie do końca seansu:) I, nie umniejszając zasług reżysera (bo grzechem by było! film jest cudownie poprowadzony, scen perełek jest masa, a jakie ma świetne - choć nieliczne w sumie - dialogi!), sądzę, iż olbrzymia część zasługi należy się tu Balasubramanyamowi i Lakshmi, którzy wnieśli w swe role tyle autentyczności, a przede wszystkim ciepła, że po prostu trudno się do nich nie uśmiechać przez ekran:) A trzeba podkreślić, iż ciążyła na nich olbrzymia odpowiedzialność, bowiem w całym filmie poza tą dwójką nie ma żadnych innych aktorów (jedynie w rozmowach telefonicznych pojawia się głos syna - 'użyczony'  zresztą ponoć przez Indragantiego:) A np. w wersji mallu było jednak trochę tych epizodycznych postaci, co mi się jakoś mniej podobało). Nadal uśmiecham się na samo wspomnienie scen z sari, walki na kukły czy przecudownego hymnu do kawy:) Midhunam to prostu przepiękna pochwała radości życia - niezależnie od wieku i okoliczności. Urzekające jest też obserwowanie, jak para ludzi, po tylu latach spędzonych ze sobą, nadal potrafi cieszyć się własnym towarzystwem:) I strasznie chciałabym, żeby - w dominującym obecnie kulcie młodości i 'szybkiego życia' - takich filmów powstawało jak najwięcej:)

czwartek, 9 maja 2013

100 filmów 'wszech czasów' na stulecie kina indyjskiego



List największych/najważniejszych filmów indyjskich trochę już widziałam. Zwykle wkurzała mnie na nich jednak 'nadreprezentacja' (czy ogólnie ograniczenie się li jedynie do) kina hindi.  Lista IBN.Live - aczkolwiek też pewnie nie idealna (czy w ogóle jest taka możliwa?) jest na tym tle bardzo miłą odmianą, stanowi bowiem bardzo różnorodny językowo wybór filmów (w tym reprezentantów i takich mniej znanych kinematografii jak kino pendżabskie czy assamskie). I nawet znalazłam na niej parę kompletnie nieznanych mi dotąd, a wstępnie wyglądających naprawdę ciekawie tytułów (i będę je teraz 'tropić':P) Dlatego mi się szczególnie spodobała i postanowiłam zaprezentować ją  i 'u siebie. Pozwolę sobie też trochę pokomentować:P

Naya Daur (hindi, 1957, reż. BR Chopra)
Tradycja kontra wkraczająca przemysłowa nowoczesność. Jeszcze  przede mną:)
Deewaar (hindi, 1975, reż. Y. Chopra)
Nie wymaga chyba komentarza. Wielka rola Biga. Po prostu trzeba znać.
Gol Maal (hindi, 1979, reż. Hrishikesh Mukherjee)   
Z komedii Hrishi-dy wolę chyba Chupke Chupke, ale Golmaal też sympatyczny. No i ten kult wąsa!
Ankur (hindi, 1974, reż. Shyam Benegal)
Debiut Shyama i Shabany. Kamień milowy kina paralell. Zdecydowanie warto.
Ek Duuje Ke Liye (hindi, 1981, reż. K.Balachander)
Nie widziałam, ale niespecjalnie mnie przekonuje umieszczanie na takiej liście remaków i to obok oryginałów (choć i Maro Charitra mi się niespecjalnie podobało:P)
Mr India (hindi, 1987, reż. Sekhar Kapoor)
Dziwny wybór, bo to sympatyczna, ale ramotka. Że niby bo prekursor filmów s-f? Eeee...
Padosan (hindi, 1968, reż. Jyoti Swaroop)  
Kolejny remake południowca na liście. Tym razem chyba jednak łatwiej mogę to wybaczyć, bo mam słabość do tej komedii:P
Parinda (hindi, 1989, reż. VV Chopra )
Gangsterskie klimaty jeszcze sprzed RGV. Zdecydowanie warto.
Mera Naam Joker (hindi, 1970, reż. Raj Kapoor)
Rajowe opus magnum, którego klapa złamała mu serce.  Obok Awaary mój ulubiony jego film.
Satya (hindi, 1998, reż. RGV)
Jeden z najbardziej kultowych filmów Ramu. Koniecznie.
Awaara (hindi, 1951, reż. Raj Kapoor)
O człowieku decydują geny czy wychowanie? Moja opinia vide ciut wyżej;)
Garam Hava (urdu, 1973, reż. MS Sathyu)  
Ten film o konsekwencjach podziału Indii jeszcze przede mną. Obiecuję sobie wiele:) 
Mughal-e-Azam (hindi, 1960, reż. K.Asif) 
Historyczny romans wszech czasów. Nie całkiem w moim guście, ale rozmach doceniam.
Guide (hindi, 1965, reż. Vijay Anand)
Adaptacja powieści Narayana to dowód na to, że obecna 'progresywność' kina hindi, czy łamiący konwenanse bohaterowie to nie taka znów nowość.
Kabuliwaala (hindi, 1961, reż. Hemen Gupta)
Adaptacja powieści Rabindranatha Tagore. Jeszcze przede mną.
Maqbool (hindi, 2003, reż. Vishal Bhardwaj)
Makbet wg Vishala. Który zdecydowanie czuje Szekspira.
Pyaasa (hindi, 1957, reż. Guru Dutt)
Gurowy 'smęt' o bólu artysty. Klasyk.
Sholay (hindi, 1975, reż. Ramesh Sippy)
Co tu wiele mówić: jak wiadomo Śole są wszędzie^^
Anand (hindi, 1971, reż. Hrishikesh Mukherjee)
Zanim było KHNH:P Kiedyś robił na mnie większe wrażenie, dziś pewnie z dramatów Mukherjee'go wybrałabym raczej  Satyakam czy Anupamę.
Do Bigha Zamin (hindi, 1953, reż. Bimal Roy) 
Klasyk neorealizmu w kinie hindi. Pierwszy indyjski film nagrodzony w Cannes.
Paar (hindi, 1984, reż. Goutam Ghose)
Dvd leży na mojej półce i czeka na swoją kolej:D
Dilwale Dulhaniya Le Jayenge (hindi, 1995, reż. A .Chopra)
No cóż, niby trudno się dziwić jego obecności, ale jednak...:P
Jaane Bhi Do Yaaron (hindi, 1983, reż. Kundan Shah)
Klasyczna satyra - jeszcze przede mną.
Kaagaz Ke Phool (hindi, 1959, reż. Guru Dutt) 
Każdy ma swoje 'wielkie zaległości'. To jedna z moich, bo 'Papierowych kwiatów' jeszcze nie widziałam:D
Mother India (hindi, 1957, reż, M.Khan)
Ikoniczna rola Nargis, którą trzeba znać.
Munnabhai MBBS (hindi, 2003, reż. R.Hirani)
Zabawne i niegłupie. Choć chyba wolę drugą, 'gandyjską' część:D
Pakeezah (hindi, 1972, reż. K.Amrohi)
'Łabędzi śpiew' Meeny Kumari. U nas jakoś niespecjalnie chwalony film, może stąd boję się obejrzeć:P
Saheb Biwi Aur Ghulam (hindi, 1962, reż. Guru Dutt)
As for now mój ulubiony Guru (przypominam, że 'Kwiaty..' przede mną). Może dlatego, że w bengalskich klimatach, znaczy trochę inaczej niż Gurowa reszta.
Black Friday (hindi, 2004, reż. A.Kashyap)
Słynny Kashyapowy film o zamachach z 1993 roku jeszcze przede mną...
Do Aankhen Barah Haath (hindi, 1957, reż. V Shantaram)
Najsłynniejszy film Shantarama. Pierwszy indyjski Złoty Niedźwiedź i Złoty Glob. Przede mną.
Masoom (hindi, 1983, reż. S.Kapoor)
Serio, odnoszę wrażenie, że do tej listy wybrano nie te filmy Sekhara Kapoora, które się powinno.
Hazaaron Khwahishen Aisi (hindi, 2003, reż. Sudhir Mishra)
Najsłynniejszy film reżysera. Chyba powinnam do niego kiedyś wrócić.
Pushpak (1987, reż. Singeetham Srinivasa Rao)
Niema czarna komedia z Kamalem w roli głównej. Wcale nie hindi, jak twierdzi to zestawienie, bo wyprodukowana w Karnatace przez mieszankę ekipy z południa:P
Raja Harishchandra (1913, reż. Dadasaheb Phalke)
Pierwszy indyjski film ever. Zachowany niestety tylko w kawałkach.
Salaam Bombay (hindi, 1988, reż. M. Nair)
Słynny film o indyjskich 'dzieciach ulicy'. Ważna rzecz.
Zanjeer (hindi, 1973, reż. P. Mehra)
Film, który 'stworzył' legendę Biga jako Angry Young Mana. I który teraz bezczeszczą w remaku:P
Saaransh (hindi, 1984, reż. M. Bhatt)
Debiut Anupama Khera - ponoć fantastyczny. Jeszcze nie widziałam, niemniej trochę dziwi mnie przedłożenie tego filmu Bhatta nad Arth.
Bhuvan Shome (hindi, 1969, reż. Mrinal Sen)
Słynny i przełomowy film cenionego bengalskiego reżysera, jeden z najważniejszych z nurtu 'nowej fali' Przede mną:).
Charulata (bengalski, 1964, reż. S.Ray)
Adaptacja powieści Rabindranatha Tagore. 'Osamotniona' uważana jest za jeden z najlepszych Rayowych filmów. Jeszcze nie widziałam.
Pather Panchali (bengalski, 1955,reż. S.Ray)
Pierwsza część uznanej na całym świecie tzw. Trylogii Apu. Ale to nie ten Ray, który najbardziej trafia do mnie:)
Aparajito (bengalski, 1956, reż. S.Ray)
Druga część Trylogii Apu.
Apur Sansar (bengalski, 1959, reż. S.Ray)
I trzecia:) . 
Meghe Dhaka Tara (bengalski, 1960, reż. Ritwik Ghatak)
Najsłynniejszy film jednego z 'wielkiej bengalskiej trójcy', czyli poetycki realizm w rozkwicie. Urzekający.
Goopy Gyne Bagha Byne (bengalski, 1969, reż. S.Ray)
Musicalowy i chyba baśniowy dziecięcy film Raya. Dopiero przede mną.
Padatik (bengalski, 1973, reż. Mrinal Sen)
Charakterystyczne dla twórczości M.Sena lewicujące kino zaangażowane. Trzecia część 'kalkuckiej trylogii'. Jeszcze nie widziałam.    
Akaler Sandhane (bengalski, 1981, reż. Mrinal Sen)
Tym razem Sen opowiada o słynnej tragedii głodu z 1943 roku. Jej ofiarami było 5 mln Bengalczyków. Film zdobył Złotego Niedźwiedzia w Berlinie.
Aranyer Din Ratri (bengalski, 1970, reż. S.Ray)
Aparna i Sharmila u S.Raya. I kolejny Zloty Niedźwiedź. Oczywiście jeszcze nie widziałam:D 
Jhinder Bandi (bengalski, 1961, reż. Tapan Sinha)
Słynny przede wszystkim z powodu pierwszej negatywnej roli Soumitry Chatterjee'go romans kostiumowy (inspirowany 'Więźniami Zendy'). I nawet znam - obejrzałam na fali fascynacji Uttamem:D
Shriman Prithviraj (bengalski, 1973, reż.  Tarun Majumdar)
Kultowy ponoć romantyczny klasyk o nastoletniej miłości.
Harano Sur (bengalski, 1957, reż. Ajoy Kar)
Film, który wylansował Suchitrę i Uttama  na romantyczną parę wszech czasów. Trzeba by się za nim rozejrzeć:)
Nayak (bengalski, 1966, reż. S.Ray)
Opowieść o wielkiej gwieździe kina przywodząca na myśl dzieła Bergmana. Mój ulubiony film Uttama i ulubiony S.Raya. 
Galpa Holeo Satyi (bengalski, 1966, reż. Tapan Sinha)
Klasyczna bengalska komedia. W bolly zremakowano ją jako 'Bawarchi' (z Rajeshem).
Kshudhita Pashan (bengalski, 1960, reż. Tapan Sinha)
Znów adaptacja Tagore'a. Tym razem thriller o nawiedzonym domu..
Unishe April (bengalski, 1994, reż. R. Ghosh)
Ponoć jeden z najlepszych filmów znanego reżysera.  Luźno inspirowany 'Jesienną Sonatą'. Na mojej liście 'do obejrzenia' już chwilę - z powodu Aparny i Prosenjita:)
Devadasu (telugu, 1953, reż. V. Raghavaiah)
Ciekawe, że z wszystkich adaptacji Devdasa do listy wybrano akurat ANR-ową wersję. Oczywiście, jest bardzo ceniona, no ale jednak pewnie bym się prędzej Bimalowego Devdasa spodziewała:P
Maa Bhoomi (telugu, 1980, reż. Goutam Ghose)
Fascynujące, iż zdaje się najbardziej realistyczny film o Telanganie nakręcił Bengalczyk. Warto zobaczyć.
Mallishwari (telugu, 1951, reż. BN Reddy)
Romans kostiumowy z Bhanumati w roli głównej.  Pierwszy film telugu wyświetlany... w Chinach (z napisami!)  Zbieram się już jakiś czas do obejrzenia saute.
Maro Charitra (telugu, 1978, reż. K Balachander.)
Napisałam już, co o tym myślę przy Ek Duye Ke Liye:P 
Mayabazar (telugu, 1957, reż. KV Reddy)
Telugowy multistarrer wszech czasów. Lekki i przeuroczy klasyk inspirowany Mahabharatą. Z cudownymi evergreenowymi piosenkami.
Narthanasala (telugu, 1963, reż. K.K. Rao)
Mahabharata again, tym razem w zdaje się bardziej 'solennej' wersji.
Patala Bhairavi (telugu, 1951, reż. KV Reddy)
Zakochany w księżniczce ogrodnik i ...magia. Urocza baśń, ale żeby od razu na takiej liście? 
Sagara Sangamam (telugu, 1983, reż. K Vishwanath) 
Reżyser znany jako 'piewca sztuki'  i tańczący klasycznie Kamal tworzą magię.  Którą trzeba znać.
Shankarabharanam (telugu, 1979, reż. K Vishwanath) 
Przełomowy film wielkiego reżysera telugu i bardzo ważny w historii tego kina.  Hołd dla tradycyjnej muzyki i prawdziwa karnatyczna uczta dla widza.
Shiva (telugu, 1989, reż. RGV)
Też przełomowy w tym kinie, ale zupełnie inaczej:D  Osobiście z tego okresu twórczości RGV najbardziej cenię 'Gayam', no ale to jednak debiut Ramu jest bardziej 'kultowy'.
Sant Tukaram (marathi, 1936, reż. VG Damle i Sheikh Fattelal)
Ta opowieść o życiu wielkiego świętego i mistyka to pierwszy indyjski film wyświetlany na zagranicznych festiwalach (m.in w Wenecji). Mnie kino dewocyjne niestety raczej nie służy:P
Shyamchi Aai (marathi, 1953, reż. PK Atre)
Laureat pierwszego w historii Nationala dla najlepszego filmu.
Shwaas (marathi, 2004, reż. Sandeep Sawant)
Ta ciepła i poruszająca historia to jeden z najsensowniej wybranych indyjskich kandydatów do Oscara z ostatnich lat. Podobno to on rozpoczął tez 'nową falę' (odrodzenia) w kinie marathi.
Deool (marathi, 2011, reż. Umesh Kulkarni)
Film o globalizacji i małych indyjskich wioskach. Jeszcze przede mną:)
Harishchandrachi Factory (marathi, 2009, reż. P. Mokashi)  
Film o realizacji pierwszego indyjskiego filmu. Przeuroczy:)
Umbartha (marathi, 1982, reż. Jabbar Patel)
Opowieść o cenie zawodowych ambicji kobiety. Jedna z najlepszych ról Smity Patil. Z tego, co dotąd widziałam - moja ulubiona:)
Vihir (marathi, 2010, reż. Umesh Kulkarni)
Wyświetlany na festiwalu w Berlinie (a i u nas na WFF- zebrał niespecjalne opinie) wcześniejszy obraz ekipy Deeola. Nie widziałam żadnego, wiec trudno porównywać:P
Pinjra (marathi, 1972, reż. V Shantaram)
Shantaramowy klasyk to tragiczna historia nauczyciela i tancerki. Jeszcze przede mną.
Manoos (marathi, 1939, reż. V.Shantaram)
Ten sam reżyser, tym razem historia uczucia policjanta i prostytutki. Ponoć chwalił ją sam Chaplin:) 
Shala (marathi, 2011, reż. Sujay Dahake)
Nostalgiczna opowieść o 'szkole'. Nie wiem, czy aż na taką listę:P
Anhey Ghorhey Da Daan (pendżabski, 2011, reż. Gurvinder Singh)
Bardzo ostatnio chwalona historia o niedoli farmerów. Mnie jakoś nie urzekła:P 
Thoovanathumbikal (malajalam, 1987, reż. P Padmarajan)
Kultowy romans, w którym Mohanlal zakochuje się równocześnie w dwóch kobietach.  Jeszcze przede mną.
Chemmeen (malajalam, 1965, reż. Ramu Kariat) 
Adaptacja słynnej, wydanej i u nas powieści. Osadzona w środowisku rybaków opowieść była ważnym przełomem w kinie mallu (i zwróciła na nie uwagę reszty Indii, a i zagranicy - film trafił też do Cannes)
Oru Vadakkan Veeragatha (malajalam, 1989, reż. Hariharan)
Historyczna opowieść z Mammottym w roli wojownika. Przede mną:)
Peruvazhiyambalam (malajalam, 1979, reż. P Padmarajan)
Debiut znanego reżysera to opowieść o przemocy, totalitaryzmie i męskości. Poczułam się zainteresowana:)
Anantaram (malajalam, 1987, reż.  Adoor Gopalakrishnan)
Eksperyment Adoora - bohater opowiada całą historię bezpośrednio widzowi (w pierwszej osobie). Hmmm...trochę się chyba boję jego eksperymentów:P
Manichitrathazhu (malajalam, 1993 reż. Fazil)
Słynna, namiętnie remakowana historia opętanej tancerki. Ja bym tego na liście wszech czasów nie umieściła:P
Sandesham (malajalam, 1991, reż. S.Anthikad)
Klasyczna czarna komedia i satyra polityczna. Kiedyś trzeba będzie sprawdzić:)
Vanaprastham (malajalam, 1999, reż. Shaji N. Karun)
Mohanlal jako tancerz kathakali. Fantastyczna rzecz.
Pathinaru Vayadhinile (tamilski, 1977, reż. Bharathiraja)
Film, który rozpoczął trend 'prowincjonalnych' historii w kinie tamilskim. Przełom w karierze reżysera, Kamala, Rajiniego i Sridevi.
Andha Naal (tamilski, 1954, reż. Balachander)
Pierwszy tamilski film noir. Pierwszy bez piosenek. Z narracją inspirowaną 'Rashomonem'. Trzeba znać.   
Nayagan (tamilski, 1987, reż. Mani Ratnam)
Mani+Kamal+Godfatherowe inspiracje= wielkie kino. Po prostu.
Haridas (tamilski, 1944), reż. Sundar Rao Nadkarni)
Pierwszy wielki tamilski hit kasowy. Klasyczne melodie i ostatnia rola legendarnego aktora MK Thyagaraji Bhagavathara.
Agrahrathil Kazhudai (tamilski, 1977, reż. John Abraham)
Jedyny tamilski film słynnego, niepokornego, przedwcześnie zmarłego reżysera z Kerali to, ujęta w formie przypowieści o osiołku, krytyka zwyczajów bramińskich. Warto znać.
Meera (tamilski, 1945, reż. Ellis R Dungan)
Muzyczna legenda, MS Subbulakshmi, w roli wyznawczyni Krishny. Hit słynny głównie z powodu piosenek. 
Thanneer, Thanneer (tamilski, 1981, reż. K.Balachander)
Przełomowe tamilskie kino społeczne poruszające problemy niedoborów tytułowej wody czy korupcji.
Uthiri Pookkal (tamilski, 1979, reż. J Mahendran)
Ta opowieść o psychologicznych relacjach w rodzinie i szerszej społeczności lokalnej to ponoć przełom w sposobie wizualnej narracji. Czuję się zaciekawiona:)
Aval Appadithan (tamilski, 1978, reż. C Rudhraiya)
Kino rzec można 'feministyczne', z młodą 'singielką' w wielkim mieście. Ciekawe..:)
Metti (tamilski, 1982, reż J Mahendran)
Opowiadany z kobiecej perspektywy film o społecznej opresji. Trzeba będzie poszukać:)
Samskara (kannada, 1970, reż. PR Reddy)
Poruszający kwestie kastowości przełomowy film w kinie kannada - początek nurtu parallel w tej kinematografii.  Zbieram się do niego już od jakiegoś czasu:)
Katha Sangama (kannada, 1975, reż. Puttanna Kanagal)
Kompilacja trzech krótkich historii i jeden z pierwszych filmów Rajiniego (drugi w ogóle, pierwszy w rodzimym kinie). Grał oczywiście rolę negatywną:)
Ranganayaki (kannada, 1981, reż. Puttanna Kanagal)
Film o kompleksie Edypa (aktorka nieświadomie zakochuje się we własnym synu). To starczyło, żebym postanowiła go zdobyć. Tubiś po raz kolejny okazał się nieoceniony^^
Ghatashraddha (kannada, 1977, reż. Girish Kasaravalli)
Przełomowy film czołowego reżysera kannadyjskiego nurtu parallel.  Opowieść o przyjaźni małego chłopca i ciężarnej wdowy. Zbieram się do seansu od dawna.
Kaadu (kannada, 1973, reż. Girish Karnad)
Prowincjonalny dramat o rywalizacji dwóch wsi  widzianej oczami małego chłopca.  Twórczość Karnada też by kiedyś poznać:)
Halodhia Choraye Baodhan Khai (assamski, 1987, reż. Jahnu Barua)
Jeden z najbardziej znaczących filmów tej kinematografii, wyświetlany na wielu festiwalach melodramat społeczny o niedolach pewnego farmera i jego rodziny.
Ishanou (manipuri, 1991, reż. AS Sharma)
Pierwszy film z tego regionu wyświetlany w Cannes.  Historia transformacji pewnej spokojnej żony, która uznała, iż jest 'powołana'.  


Uff.. ciekawa lista, prawda? Widziałam z niej dokładnie połowę:)

poniedziałek, 6 maja 2013

100-lecie kina indyjskiego na znaczkach

Kiedyś już prezentowałam Indie przez znaczki pocztowe, tym razem świeżo wydana, fantastyczna i obszerna jubileuszowa kinowa seria:

źródło                             Ech, mieć taką serię w swoich zbiorach....